Kolejny raz o powodzianach szybko zapomniano. Zapomnieli zwłaszcza Ci, dla których powodzianie byli wdzięcznym tematem w kampanii wyborczej. Pamietacie spot wyborczy jednego z kandydatów kreującego sie na obrońcę środowiska, sadzącego dąb jako symbol długowieczności. Klasyczny pic na wodę. Po dwóch tygodniach z zasadzonego dębczaka pozostał tylko suchy badyl. Ale nie o to przecież idzie. Przekaz poszedł w świat i ciemny lud uwierzył, że nadęty kandydat rzeczywiście dba o naturalne środowisko i jest proekologiczny. Podobnie jest z powodzianami. Byli potrzebni na czas kampanii. Teraz po wyborach już nikomu nie są potrzebni. Sami muszą walczyć ze skutkami kataklizmu. Tegoroczna powódź miała swe tragiczne skutki zwłaszcza w dorzeczu Wisły. Przyczyną były wały, które nie wytrzymały naporu wody i brak polderów zalewowych na które można było wylać nadmiar wody. Tu nasuwa sie pytanie, kto jest temu winien? Odpowiedź jest kuriozalna. Wszyscy bez wyjątku. A jak wszyscy, to nikt. Paradoks? Raczej głupota i brak wyobraźni. Wisła to jedna z ostatnich wielkich rzek europejskich o stosunkowo niskim wskażniku regulacji. Zachowanie jej naturalnego charakteru to z jednej strony wielkie wyzwanie ale z drugiej olbrzymia konsekwencja jeśli idzie o ochronę przeciwpowodziową. Najbardziej naturalną formą zabezpieczenia przeciwpowodziowego jest pozostawienie bezpiecznych polderów zalewowych, zdolnych do przyjęcia tysięcy milionów metrów sześciennych wody w czasie powodziowych wezbrań. Tragedia Sandomierza i Wilkowa to skutek bezmyślnosci zarówno urzędników administracji wydających pozwolenia budowlane na tych terenach jak i inwestorów, którzy wybudowali tam swoje domy, które nigdy nie powinny tam być zbudowane.

Czy dzisiaj, po tej tragedii jesteśmy cokolwiek mądrzejsi? Jedni tak, inni nadal pozostaja głupcami tak jak byli uprzednio. Nic nie zrozumieli. Ostatnio miałem możliwość zapoznania się z kilkoma materiałami związanymi z powodzią i planom dotyczącym zapobiegania powodziom. Z jednej strony szczypta optymizmu a z drugiej konstatcja, że kołtuństwo i głupota nadal mają się dobrze. Po raz pierwszy zetknąłem sie z tak poważna krytyką roli zbiorników retencyjnych, które w większości wypadków stały sie zwykłymi jeziorami o charakterze czysto rekreacyjnym. Szczególnej krytyce poddano takie znane zaporówki jak Turawa, Otmuchów czy Nysa a także Jeziorsko. Ich rola w zapobieganiu skutkom powodzi jest praktycznie niewielka, natomiast wreszcie zauważono, że mogą się stac źródłami poważnego zagrożenia. Jednym ze sposobów przywrócenia tym zbiornikom ich właściwej roli, to drastyczne zmniejszenie ich objętości w czasie gdy nie ma zagrożenia powodziowego co oznacza, że lustro wody takich zbiorników jak Turawa, Sulejów, Jeziorsko, Czorsztyn i inne musiałoby byc obnizone o 2-3 metry w przypadku zbiorników położonych na nizinach i kilka metrów w przypadku zbiorników w górach i na przedgórzu. Logiczne i oczywiste, bo oznacza to zbliżenie się do koncepcji tzw zbiorników suchych czyli de facto przeciwpowodziowych. Reakcja na takie działania była natychmiastowa. Władze gmin czerpiących korzyści z charakteru zbiorników jako rekreacyjnych protestują, że zmniejszy to dochody gmin a także ich atrakcyjność. Pozostawiam to bez komentarza ale sądzę, że głupota osiągnęła tu swoje apogeum. Bezprawnie zmieniony charakter zbiornika z przeciwpowodziowego na rekreacyjny zamiast być prawem przywrócony staje sie przedmiotem targów na ludzkiej tragedii.

Ze spraw bliższych mnie ze względu na miejsce zamieszkania, zainteresował mnie temat podsumowania akcji przeciwpowodziowej na terenie Wielkopolski ze szczególnym uwzględnieniem starostwa powiatowego w Poznaniu. Poziom wezbrania Warty w czerwcu był jednym z najwyższych notowanych w XX i XXI wieku oraz charakteryzował się długoterminowością. W powiecie poznańskim koszty akcji przeciwpowodziowej wyniosły śmieszne pieniądze bo zaledwie 600 tyś złotych czyli tyle co wysokiej klasy samochód. Jednocześnie straty były minimalne i zakończyło się podtopieniami w niewielu przypadkach. Posunięciem budzącym uznanie a jednocześnie tak prostym, że oczywistym było zatrudnienie geometrów, którzy z wolontariuszami dokonywali oznakowań za pomoca palików maksymalnych przewidywanych poziomów wody w miejscach uznanych za szczególnie zagrożone. Pozwoliło to budować interwencyjne zabezpieczenia powodziowe z worków, foli i piasku w miejscach gdzie nie były zagrożone rozmyciem przez nurt wody. Takie postępowanie skutecznie zabezpieczyło zagrozone domostwa i gospodarstwa. Zinwentaryzowano miejsca gdzie były drobne przesiąki aby w pierwszej kolejności dokonac sprawdzenia konstrukcji wałów celem ich ewentualnej naprawy. W najbliższym czasie będzie dalej prowadzona inwentaryzacja celem stworzenia mapy zagrożeń. Dokonano oceny zarówno pozytywów jak i negatywów jakie pojawiły się w trakcie akcji przeciwpowodziowej, celem ich wyeliminowania. Czy traktowac to jako coś nienormalnego? Myślę, że to zwykłe rutynowe postępowanie wynikające z zasady bądź mądry przed szkodą a nie po niej.

Dzisiaj chciałbym zobaczyć tych politycznych pyskaczy, wykorzystujących ludzką tragedię tylko po to aby odcinac kupony, jak jeżdżą po zalanych terenach i zbieraja doświadczenia aby uniknąć w przyszłości takich obrazków jakie nam serwowano w maju i czerwcu. Nie spotkam ich tam. Powodzi nie ma, nie ma tematu. Na tym się juz kapitału politycznego nie zbije. Nie spotkam tez tam ekologów, tak głośnych gdy woda się przelewała i tak „mądrych” gdy ginęli ludzie. Chciałbym zobaczyć ekologów na Jeziorsku protestujących przeciwko ustanowieniu tam rezerwatu ptactwa wodnego, co skutkuje obowiązkowym utrzymywaniem wysokiego poziomu wody, ze względu na okres lęgowy do końca czerwca. Czy zastanowili się kiedy była powódź w dorzeczu Warty. Czy dotarło do nich, że była w czerwcu. Nie mam nic przeciwko ekologom ale nie toleruje ich głupoty i bezwzględności, zwłaszcza wtedy gdy ich racja jest wątpliwa. Nie będę tolerował ich cwaniactwa gdy ze względu na swoje partykularne interesy podrzucaja pojedyńcze okazy ze zbiorów gatunków zagrożonych. Ich tam teraz nie zobaczę, bo nie ma kamer, nie ma mass mediów. Zobacze co najwyżej zmęczone pracą twarze ludzi, którzy stracili dobytek całego swego życia. Zobaczę rozpacz i strach, bo zastanawiają się jak przeżyć zimę z domach nasączonych wodą jak gąbka. Jak zwykle polityczne hieny mają krótką pamięć.