Rozpalanie ognia przy pomocy łuku nie jest łatwe, choć jak się patrzy z boku, wydaje się banalnie proste. Jak zwykle ważne są szczegόły ). Mnie się to ledwo udało, raz, po wielu, wielu prόbach, dzięki pokazowi Łukasza Łuczaja. Przekażę parę moich spostrzeżeń, może ktoś zechce się pobawić.
1. Deseczka w ktόrej wiercimy otwόr ma być z miękkiego drewna, oczywiście suchego.
2. Umieścić ją trzeba tak, jak na zdjęciu, wzdłuż stopy. W niektόrych książkach jest rysunek, że dociska się stopą deseczkę ułożoną w poprzek. Na nic, bo tak ułożona deseczka lata na boki i tracimy niepotrzebnie energię.
3. Zasada jest prosta i oczywista – zamiana pracy mechanicznej na ciepło, ale trzeba to zrobić tak, by się nie zmęczyć, zanim uzyska się efekt ). Stąd bardzo ważne ułożenie, wygodna pozycja (w przyklęku) i rozmiary używanych narzędzi dostosowane do własnych wymiarόw.
4. I tak, wysokość obracającego się kijka ma być taka, by nasza pozycja była swobodna.
5. Grubość (średnica) tego kijka zależy od naszej siły. Szerszym kijkiem dostarczamy energii na większej powierzchni, więc prędzej uzyskamy efekt, ale szersza powierzchnia stawia większy opόr. Trzeba więc dobrać. Mniej więcej średnica kciuka będzie w sam raz odpowiednia. Ten obracający się kijek powinien być z drewna twardego (suchego oczywiście). Klocek, ktόrym się dociska może być z jakiekogolwiek.
6. Długość cięciwy łuku (może być ta cienciwa ze sznurka) trzeba dostosować do zakresu ruchu swojego ramienia, tak, by za jednym pociągnięciem od prawie wyprostowanej ręki do końca, uzyskać jak najwięcej obrotόw klocka. Lepiej mniej dłuższych pociągnięć, niż dużo częstych i szybkich szarpnięć.
7. Sam łuk może być z jakiekogolwiek sprężystego drewna (leszczyan, wierzba, oby się nie rozleciał).
8. Większy docisk - to większe tarcie - więc szybszy efekt, ale możemy nie dać rady.
9. Pierwsze ruchy powodują dotarcie się otworόw w deseczce i klocku dociskowym i zaokrąglenie końcόw kijka, dalsze powodują zwęglanie drewna. W końcu uzyskujemy dym. I w tym momencie najczęściej mamy już dosyć i brak nam siły na dalsze szybkie piłowanie, a nawet chwilowe zwolnienie obrotόw kijka spowoduje ostygnięcie i wszystko na nic. Trzeba tak dobrać siły, by w momencie uzyskania dymu jeszcze przyśpieszyć, aż zaczną się żarzyć nadwęglone trocinki w dolnym otworku drewienka. Wtedy możemy ten żar rozdmuchiwać i przykrywać delikatnie naszykowanym suszem (hubką), a jak już uzyskamy płomyk, to dalej będzie już tak samo łatwo, jak od zwykłej zapałki.
Powodzenia.
Andrzej
p.s.
Polecam też stronę: www.survival.infocentrum.com