Rzuciłam się na to życie "z odzysku" jak głodny pies na michę. Garściami, łapczywie. A świat zdawał się szaleć razem ze mną: wiosna tak długo wyczekiwana ruszyła zieloną galopadą. Słońce śmiało się do mnie a ja do niego jak przysłowiowy głupek do sera. Maturzyści zaczynali w końcu coś umieć, moje "gałgany" z zawodówki też dawały nieśmiałą nadzieję, że ukończą szkołę w komplecie. W MOS też wreszcie okrzepło.Jak się nie cieszyć? W przypływie euforii dałam się uprosić koleżance i zgodziłam się poprowadzić szkolenie w Pucku. Najwyraźniej kogo Pan Bóg chce pokarać- temu rozum odbiera. Wieczorem w Lany Poniedziałek zapakowałam się w pociąg do Gdyni i hajda w Polskę. Pociąg, mimo że "intercity", zapakowany był do granic jak za dawnych czasów. Okupacja na korytarzu a nawet w wc. Jakoś udało mi się zdobyć miejsce w 8-osobowym przedziale. Duszno i chrapiąco. Przesiadka w Gdyni i po godzinie jestem w Pucku. Na widok miejsca zakwaterowania i szkolenia oniemiałam.

więcej...