Widzisz Piotrze, do pewnych rzeczy się dorasta. Jedni prędzej, drudzy później, niektórzy nigdy. Jedenaście lat temu, moje zwoje mózgowe się "skrętły" w sposób niekontrolowany i postanowiłem nie łowić szczupaków. Podkreślam, NIE ŁOWIĆ a nie, nie zabierać. Na poczatku było różnie, ze względu na stare nawyki, gdzie ciepnąć blachę czy gumę. Od dobrych sześciu lat, szczupak jest czystym przypadkiem. Zdarza się raz no może dwa razy w roku. Okazało się, że można tak łowić aby nie zaliczyć szczupaka, a jednocześnie spokojnie łowić tuż obok sandacza. Nie to jest jednak ważne, gdyż ważniejszym dla mnie jest fakt, że udało mi się namówić kilka osób, do podobnego postępowania. Dobrowolnie zrezygnowali z połowów szczupaka, bo widzą i dotarło do ich świadomości, że jest tragedia. Zastanawiam się, ile czasu zajmie działaczom doprowadzenie do takiego "zwyrodnienia mózgu", aby prawda o hekatombie szczupaka dotarła. Szczupak jest rybą wręcz nieocenioną w ekosystemie. Więcej, jest dobrodziejstwem, które trzeba uszanować i chronić. Nie robi się ani jednego ani drugiego. Wprowadzono do wód tzw "model karpiowy", dla którego szczupak jest niewygodny. Powstało więc przyzwolenie na rżnięcie do ostatniej sztuki. Napisanie tego tryptyku, to jakby kolejny element całości mojego działania na rzecz szczupaka. Mam nadzieję, że do kilku czy kilkunastu osób, dotrze ta tragiczna prawda, a w konsekwencji zmienia swoja optykę dla szczupaka. I to będzie mój powód do zadowolenia, że coś się zmienia lub zmieniło.
Pozdrawiam, Ryszard.
PS. A na koniec mój osobisty apel, do wędkujących internautów. Za dwa dni, wielu z Was, pojedzie nad wodę. Na pewno, będziecie chcieli łowić szczupaka. Darujcie mu w tym dniu, ten jeden jego żywot i pozostawcie go w wodzie, w której został złowiony. Matka natura, Wam tego nie zapomni.