Najpierw o zwijaniu.

W części drugiej budowaliśmy zestaw od podstaw. Co jednak zrobić gdy jest on już gotowy? Wymyślił ktoś kiedyś, aby produkować specjalne drabinki, czy jak kto woli, zwijadła dla łowiących batem i tyczką. Zanim pojawiły się one na rynku, moczykij musiał radzić sobie sam. Ludzie robili zwijadła z kawałków tektury, deseczek, kijków i wszystkiego co ich wyobraźnia była w stanie przystosować za pośrednictwem ich rąk do tego celu.

© Mateusz Sławiński 

Gotowe zestawy zwinięte na drabinkach i zabezpieczone "eskami".

Wynalazek drabinki jest o tyle ważny, że pozwala na bezpieczne i wygodne przechowywanie gotowych zestawów. Celowo używam liczby mnogiej. Chyba nie wspominałem o tym wcześniej, powiem jednak teraz – zróbmy sobie od razu kilka systemów o różnych parametrach. Gdy jeden nam się zniszczy, a nie będziemy mieli przy sobie materiałów na jego odbudowę to wędkowanie zakończymy. Gdy mamy ich w torbie kilka to nam nie grozi.
Warto przyjrzeć się budowie drabinki. Ja używam takich jak prezentuję na zdjęciu. Są one zawsze o parę cm dłuższe niż spławik, zapewnia to bezpieczeństwo przewożenia i przenoszenia chroniąc go przed zniszczeniem. Moje zwijadła mają na końcach wystające „dzyndzle” o które zaczepiam pętlę do przyponu i dopiero teraz zaczynam nawijanie gotowego zestawu. Problem zaczyna się, gdy trzeba podczepić pętlę mocowania do szczytówki, tak aby żyłka się nam nie odwinęła, co zwykle prowadzi do paskudnych splątań. Nie poleca stosowania specjalnych zaczepów, jakie czasem kupić można w sklepach. Są one mało uniwersalne - moim zdaniem. Nie kombinujcie też z nacinaniem boków waszych zwijadeł, tak tylko ją zniszczycie.

© Mateusz Sławiński 

Prosty sposób na zabezpieczenie zwijanych zestawów.

Proponuję Wam rozwiązanie jakie sam opracowałem. Do tego potrzebne są gumki recepturki oraz kawałek drutu. Z drutu robimy sobie małe „eski”, jak to pokazałem na rysunku i zdjęciu. Sztuczka polega na tym, aby jeden brzuszek był na tyle szeroki, aby łatwo czepiał się „stopni” drabinki. Drugi brzuszek musi być tak ciasny aby gumka wchodziła w niego na wcisk (szczelina około 0,5mm) i była w nim swobodnie osadzona. Zapobiega to spadaniu i gubieniu gumek czy drucianych zaczepów. Na jedną drabinkę potrzebna jest jedna gumka z dwiema „eskami”. Jedną zaczepiamy za pętlę zestawu, druga za najbliższy „stopień”, który da nam lekki naciąg. Z naciąganiem nie ma co przesadzać, nie musi być on duży, ma tylko zabezpieczać przed odwijaniem się żyłki. Przy cięciu drutu przytępcie troszkę końcówki papierem ściernym, w taki sposób aby nie raniły żyłki i recepturek. Oto cała filozofia zwijania gotowych zestawów.
Zróbcie sobie od razu zapas „esek”. Nie zajmuje to dużo czasu a na pewno jest tańsze i wygodniejsze niż jakieś kombinacje alpejskie :). Nie polecam drabinek z klipsami, ja się na nich przejechałem.

© Mateusz Sławiński 

O ten wystający kieł, zaczep lub dzyndzel, jak go nazwałem, zaczepiamy pętlę do łączenia z przyponem.

Wyjaśnię jeszcze jedno. Nawijanie zaczyna się od strony przewidywanego przyponu z bardzo prostej przyczyny. Chodzi o to, że gdy zestaw będziemy rozwijać, to od razu zaczepimy odpowiednią pętle do szczytówki. Kiedyś z roztargnienia zrobiłem odwrotnie. Wyglądało to komicznie i rozbawiłem kilku łowiących obok sąsiadów, bo spławik wisiał do góry nogami pod szczytówką :).

Paczuszki, torebeczki, ciężarki…

© Mateusz Sławiński 

Odrobina chęci, materiały za grosze i można zrobić sobie pudełeczko.

Trochę się w tych sklepach wędkarskich kupuje. Po jakimś czasie, zbiera się troszkę paczuszek z haczykami, gotowymi przyponami (jeśli ktoś kupuje), krętlikami, stoperami i całą masą innych rzeczy. Trzeba to jakoś ogarnąć.
Ja mając pewne zdolności manualne zrobiłem sobie z grubej tektury modelarskiej pudełeczko (prezentuję na zdjęciu). Wewnątrz mam dwie przegródki. Pierwsza jest na wszelkiego typu torebeczki, druga na żyłki przyponowe. W ten sposób unikam walania się tych małych elementów po całym pokoju i torbie wędkarskiej. Porządek musi być, on także po części decyduje o komforcie łowienia.
Co do obciążenia to ze śrucinami czy stylami nie ma raczej problemów, bo sprzedaje się je w odpowiednich opakowaniach. Gorzej jest z oliwkami najczęściej sprzedawanymi luzem. Do ich przechowywania warto zakupić odpowiednie małe pudełko z przegrodami. Kto da radę może zrobić sobie sam. Majstrując często można sporo zaoszczędzić, a i satysfakcja ze zrobienia czegoś samodzielnie także jest niemała :). Porządek… dobra to już pisałem :D.

Gadżet do supłania.

© Mateusz Sławiński 

A to mały pomocnik do wiązania różnych węzełków, supełków itp.

Na zdjęciu prezentuję mój gadżecik jakiego używam do wiązania pętli i różnych węzłów. Może kiedyś napiszę jak się nim dokładniej obchodzić. Oczywiście jest to owoc mojego skąpstwa i odrobiny pomysłowości. Ułatwia mi on w znaczący sposób pracę przy budowie wszelakich zestawów wędkarskich. Zapewne wielu z Was używa podobnego sprzętu supełkowego :).
Co do budowy to jest ona prosta jak budowa cepa – dosłownie. Wystarczy kawałek dobrego, sztywnego drutu o niewielkim przekroju i w zasadzie jest to wszystko. Cała reszta jaką dodałem, czyli ten sznureczek i drewniany listek zrobiłem w utrudnienia sobie zgubienia tej igły. Dobra, rozszyfrowaliście mnie. Dla ozdoby także się postarałem :).
Ten drugi supłacz, w kształcie rybki to pierwotna wersja tego przyrządu. Był mniej wygodny.

Higiena kija

Podczas łowów nasza wędka wciąż narażona jest na zabrudzenia. A to się ją gdzieś wetknie, gdzieś przytrze, przybrudzi, lub też obsypie zanętą. Wszystko to powoduje zabrudzenia. Nie pozostają one bez wpływu na nasz sprzęt. Najgorszy jest piach i drobny pył mineralny. Działa jak papier ścierny i szybko może doprowadzić do uszkodzenia lub zniszczenia kija. Chodzi głównie o złącza poszczególnych sekcji.

© Mateusz Sławiński 

Wędkę rozkładamy, myjemy, suszymy i składamy.

Sprawy tej nie warto bagatelizować. Wystarczy zajrzeć do portfela i zastanowić się - czy naprawdę niedługo chcemy kupić nową wędkę? Czy może obecnie posiadana ma na posłużyć jeszcze jakiś czas?
Konserwacja bata nie zajmuje dużo czasu, nie jest skomplikowana i nie wymaga żadnej kosmicznej technologii :). Potrzebna jest woda, jakiś delikatniejszy detergent no i szmatka. Wędkę rozkładamy na poszczególne sekcje. Przecieramy je mokrą szmatką ze środkiem czyszczącym, płuczemy wodą i odstawiamy do wyschnięcia. Po wszystkim składamy do kupy elementy. Gotowe :).
Zapewniam Was – warto zadać sobie trochę wysiłku i wyczyścić kij po każdym wędkowaniu. Rozkładać na części pierwsze i myć dokładnie możemy raz na jakiś czas. Czyszczenie zgrubne polecam wykonać po każdej wyprawie. Łowiąc w dobrych warunkach, gruntowną konserwację mojego 8-mio metrowego bata przeprowadzam raz na 8-10 wypadów. Do tego czasu wystarcza mi przecieranie po zakończeniu łowienia. Ten kij mam już trzy lata, a wciąż wygląda prawie jak nowy, nie licząc kilku zarysowań lakieru.

© Mateusz Sławiński 

A tutaj coś co chciałem jeszcze pokazać. Są to silikonowe wężyki jakie pociąć można na dowolnej długości fragmenty. Pisałem o nich w części drugiej "Z batem nad wodę".

I to byłoby chyba na tyle z podstawowych rzeczy o jakich chciałem wam napisać. Jeśli chcielibyście jeszcze coś poczytać o moim sposobie na bata, to dajcie propozycje. Jak zbierze się coś ciekawego, to skrobnę co nieco :).
Z pozdrowieniami
Mateusz