Ewuniu, to nie jest kwestia kocha nie kocha. Świat bez kormoranów byłby mniej ciekawy. Widok lecącego kormorana to jeden z wdzięczniejszych widoków. Pamiętasz te czasy gdy Szczepanik śpiewał o sznurze splątanych kormoranów a co drugi bar na Mazurach nazywał się Kormoran. Króciutki zresztą artykulik, który popełniłem, kolokwialnie mówiąc, nie nawoływał do przeprowadzenia eksterminacji kormoraniego rodu. Nie nawoływał do wzięcia sprawy w swoje ręce. To miało byc tylko zwrócenie uwagi, że pojawia się taki czy inny problem. To było zwrócenie uwagi, że popełniamy kardynalne błędy. Mamy tych błędów na sumieniu sporo. Najpierw wytłukliśmy skutecznie bobry na obszarze całej Polski. Po kilkudziesięciu latach wpadliśmy w samouwielbienie patrząc na restytucje bobrów. Dzisiaj mamy problem nadmiaru, z którym nie bardzo wiadomo co zrobić. A bobry nie potrzebują in vitro. Jak to u gryzoni plenność jest duża, populacja się rozrasta i następuje ekspansja na coraz większy obszar. Musi dojść do konfliktu na styku bóbr-człowiek, prędzej czy później. Nie chciałbym być świadkiem obrazków gdy wiejska dzicz dokona eksterminacji bobrów, bo im woda pola i łąki zalewa. Podobnie z kormoranami. Czy sie to komus podoba czy nie, musimy zaingerować w obszar, w którym mocno nagrzebaliśmy. Własnie dla dobra kormoranów czy bobrów. Nie można dopuścić aby nadmiar tego czy innego zwierzęcia obrócił sie przeciwko niemu. I takie było przesłanie tych kilkudziesięciu skrobnietych słów. A później, jak to zwykle bywa temat zaczął żyć własnym życiem. Oddalono się od meritum a skupiono sie na biednych ptaszkach, które dziadzio Rycho chce wyrżnąć w pień. I jeszcze jeden przykład jak spierdzieliliśmy wielki program restytucji łososia w polskich rzekach. Najpierw skutecznie wyrżneliśmy wzmiankowanego łososia, potem przez kilkadziesiat lat szukaliśmy winnych, wylewając krokodylowe łzy i dochodząc do wniosku, że to oni zrobili. Oni to znaczy komuchy. Nie rybak rzezimieszek, używający sieci pławnicowych, czy rybak bandzior zastawiajacy ujścia rzek Pomorza sieciami tak aby się nawet szprotka nie przecisnęła. To zrobili oni. Znaczy sie komuchy. A potem zaczęliśmy zarybiać po naszemu. Bez głowy, na łapu capu. Trzydzieści tysięcy presmolta do Drawy w jedno miejsce. Wytłuczono przez miejscowych w parę dni ponad 90%. Dwadzieścia tysięcy do rzeki x. Po dwóch tygodniach smoltyzacja i łosoś spłynął do morza, nie zapamietując smaku wody danej rzeki. Jakby jeszcze tego było mało, obdzielono materiał zarybieniowy wrzodzienicą. Dzisiaj możemy śmiało powiedzieć, program restytucji łososia padł i nie zmieni tego fakt, ze tam czy ówdzie łowi się od czasu do czasu łososia. Sieci rybaków bandziorów jak stały w odcinkach przyujściowych tak stoją. Pławnice jak pływały tak pływają. Tylko łososia cusik przybrakło. Mamy jedno z najgłupszych porzekadeł na świecie, uczyc sie na błędach. Inne Narody juz dawno doszły do wniosku, że uczyc się należy na błędach innych a jeszcze lepiej jest uczyc się na sukcesach. I tyle Stynko w temacie kormoranów, bobrów i innych sympatycznych zwierzątek. Pozdrawiam gorąco.