© Waldi Szewczuk <>

Szczupak 7,8 kg

Wreszcie ten dzień nastąpił. Nad wodą byłem około 10:00. Słońce coraz to mocniej przygrzewało, wiatr lekko dmuchał z zachodu po czym ucichł zupełnie...

Zacząłem wpatrywać się w wodę, za która tak bardzo tęskniłem. Odra zawsze była piękna. Ale tego dnia, wydawała mi się być piękniejsza niż zawsze. Leniwie płynęła swoim korytem. Lustro rzeki nie było niczym mącone. Słychać było jedynie szum przelewającej się przez główki wody oraz śpiewy ptaków, które czując nadchodząca wiosnę, urządzały koncerty, jak sobie pomyślałem – specjalnie dla mnie.

Zacząłem rozglądać się za jakimikolwiek oznakami żerujących drapieżników. Niestety, nie było mi dane zobaczyć widowiskowego ataku boleni na żerujące przy powierzchni uklejki.

Postanowiłem zacząć łowić w miejscach, które bardzo dobrze znałem. Miałem do nich około 40 minut marszu więc nie czekając na nic wdrapałem się na wał przeciwpowodziowy i skierowałem się na moje miejscówki. Przechodząc koło wiejskiej zagrody spojrzałem się na jej podwórko. W moim kierunku biegły dwa psy – bernardyn i owczarek niemiecki. W jednej sekundzie moje plecy zrobiły się mokre od potu. Serce zaczęło mi walić tak głośno jak skrzynia basowa.

Nie odrywając wzroku od zbliżających się psów zacząłem iść do tyłu. Psy wbiegły na wał, stanęły na moment i zaczęły mi się przyglądać. Moje nogi zrobiły się miękkie jak wata gdy ponownie zaczęły zbliżać się do mnie. Zwisająca bernardynowi z pyska ślina zrobiła swoje. Rzuciłem sprzęt na ziemię i zacząłem biec w kierunku jedynego na odcinku kilkuset metrów drzewa. Psy były coraz bliżej. Ze strachu czułem ich oddech na moich plecach. Nagle zza kępy trawy wyskoczył czarny kot i z głośnym miauczeniem przebiegł mi drogę.

Widocznie widok kota bardziej zadziałał na rządne krwi psy, bo zamiast za mną pobiegły za kotem. Byłem uratowany !!! Od tego czasu nie wierzę w pecha, który przynoszą koty przebiegające komuś drogę.

Szybko wróciłem się po sprzęt i truchtem pobiegłem w stronę rzeki. Do moich miejscówek dotarłem wyjątkowo szybko, mimo wielkiego plecaka i ciężkiego pokrowca. Stałem jeszcze przez chwilkę, dochodząc do siebie, po czym zsunąłem się po skarpie na pierwsza główkę. Stan wody był dość wysoki, wszystkie główki były pozalewane. Na szczęście miałem na nogach wodery.

Na pierwszy ogień poszedł niewielki wobler. Wpuściłem go w warkocz główki. Jednak ten, i kolejne rzuty, nie dały żadnego rezultatu. Przynętę zmieniłem na małego rippera, na który w poprzednim sezonie skusiło się kilka ładnych okoni. Zmieniłem też miejsce połowów. Zacząłem obławiać zatopione trawy, w których widać było żerującą drobnicę, która ciesząc się z wiosny, raz po raz wyskakiwała nad lustro wody. Zacząłem kombinować z przynętami wierząc w to, że wreszcie trafie w odpowiednią. Jednakże ani zmiana miejsca, ani przynęty nie dały żadnego efektu. Mijały kolejne chwile, a ja nie miałem jeszcze żadnego kontaktu z rybą. Obławiałem płycizny, warkocze. Nic. Pustka.

Zmęczony kilkugodzinnym łowieniem usiadłem na kamieniu i zacząłem jeść przygotowane wcześniej kanapeczki. Wpatrywałem się raz w niebo, gdzie widziałem nadlatujące klucze dzikich gęsi, a raz w drugi brzeg, gdzie pływały łabędzie. Nagle tuż za moimi plecami rozległ się głośny szelest trawy i pisk.

Odwróciłem się szybko, jednak nic nie zauważyłem. Byłem skory uwierzyć w to, że się przesłyszałem, gdy nagle szelest się powtórzył. Odwróciłem się raz jeszcze i w bezruchu zacząłem wpatrywać się w zarośla. Po chwili wyskoczyły z nich dwie małe łasice. Nieświadome mojej obecności zaczęły turlać się na zeszłorocznej trawie wydając przy tym głośne piski. Cieszyły się pewnie nie mniej z nadchodzącej wiosny, niż ja. Skacząc jedna przez drugą zniknęły w korzeniach powalonego drzewa.

Ja wróciłem do zjadania kanapek, po czym ponownie zacząłem łowić. Mijały kolejne chwile, a ja nie miałem żadnego kontaktu z rybą. W momencie, gdy składałem się do kolejnego rzutu w moich spodniach rozległ się dzwonek telefonu. Cholera!! Nawet na rybach nie dają mi spokoju – warknąłem przez zęby.

Gdy wreszcie udało mi się wygrzebać telefon z twisterów i ripperów odebrałem. Słucham? - Kochanie, jak tam rybki? Mam nadzieję, że coś złowisz na kolację. Bo jak nie, to przez kolejny tydzień nie będzie... hi hi hi ... wiesz dobrze czego... Na szczęście w tym momencie rozładowała mi się bateria.

Nie wiem co bym zrobił z komórką, gdyby moja dziewczyna przekazała mi jeszcze kilka swoich „nadziei”. Ehh... te baby zawsze potrafią człowiekowi humor zepsuć. Ale co tam – pomyślałem – przecież ja na rybach jestem a dla chwil spędzonych z wędka nad wodą zrobiłbym wszystko. Prawie wszystko.

Jednak telefon od dziewczyny musiał mnie zdrowo wkurzyć, bo nie miałem już ochoty na dalsze spiningowanie. Zwinąłem sprzęt i skierowałem się w kierunku przystanku autobusowego, tym razem z daleka omijając zagrodę z psami-mordercami. Po drodze obmyślałem plan kolejnej wyprawy nad Odrę mając nadzieję, że kolejny wypad będzie obfitował w drapieżniki...

PS. Kilka zdjęć moich ryb, można zobaczyć klikająć TU

DEBIUT