sam pamiętam czasy gdy jedynym warunkiem pójścia na ryby z ojcem było nakopanie przeze mnie robaków. Wtedy luksusem były agrafki do przynęt i ruskie teleskopy. Czasy te wspominam z lekką nostalgią. Były niezaprzeczalnie inne. Jak dziś pamiętam piesze wyprawy i powroty znad wisły. Listę przebojów trójki, którą było słychać z każdego okna. Wspominam też uliczkę Gościńczyk, którą wzdłóż płotu jednostki wojskowej szło się nad Wisłę. Rzeka inna dziś zupełnie, jakś taka bez życia. Coraz mniej tych wielkich ryb, co tłukły drobnicę wzdłóż opasek. W tamtych czasach kupowało się haczyki po znajomości, a tęczowa żyłka Germiny była szczytem marzeń. Pamiętam jak z dziadkiem co jakiś czas czysciliśmy tę żyłkę gąbką z płynem do naczyń. To nic że miała 0,30 mm, to w niczym nie przeszkadzało, była w sam raz. To na nią żłowiłem swoje pierwsze ryby na spinning - trzy ogromne wiślane klenie, spod Puławskiego mostu. Teraz nie ma już niektórych bliskich mi ludzi z tamtych czasów, nie ma tęczowych żyłek, nie ma ulicy Gościńczyk i jednostki wojskowej. W ich miejscu wrosły hipermarkety i blokowiska, a nad Wisłę jeździ się samochodem.
Haczyków jest całe mnóstwo i żyłek też od czorta. Zanęty, przynęty i cały sprzęt wołają do nas ze sklepowych półek. Tylko czy to daje spełnienie w wędkarskiej pasji?