Większość tych uwag jest słuszna. Lecz dziwi mnie to, dla czego ciągle gani się tamten ustrój. W tamtym okresie wędkarze pilnowali się wzajemnie by nie kłusować. Kłusowali tylko ci, co uważali prawo wówczas stanowione, że ich nie powinno dotyczyć. Że to prawo ich krzywdziło. Ale postawmy pytanie czy w tamtym okresie regulaminy połowu były inne. Jedynymi kłusownikami byli ludzie, którzy walczyli ówcześnie z ustrojem. I jak ich wtedy nie nazywać przestępcami, gdy obecnie wyzywa się ludzi od przestępców i kłusowników tylko dla tego, że jest to jedyny sposób na utrzymanie rodziny. Natomiast rozczula się autor nad tymi, którzy zastawiają sieci, łowią za pomocą prądu lub w inny sposób kłusują. To są kłusownicy. Kłusownikiem instytucjonalnym są dzierżawcy wód, którzy zobowiązują się prowadzić rzetelną gospodarkę rybacką prowadząc odpowiednie zarybianie i odłowy. Opłaty za wędkowanie pobierane przez nich są niewspółmierne do wielkości pozyskiwanej przez wędkarzy ryby. Służą do uzyskania środków na zarybianie, którego w ogóle nie robią. Do takich kłusowników zalicza się Polski Związek Wędkarski. Wataha nowych (po 1990 roku) działaczy napycha sobie kieszenie pieniędzmi ze składek i wymyśla jak tu zdrenować kieszeń wędkarza. Ich działania są takie same jak działania rządu pseudo demokratycznego żyjącego ponad stan. Gdy tylko zabraknie pieniędzy to momentalnie sięgają do kieszeni podatnika wprowadzając obywatelowi (temu najbiedniejszemu) regulacje podatkowe.
Przez takich ludzi ja i wielu moich znajomych porzuciło ten piękny sport rekreacyjny, a nad wodami grasują tacy wędkarze, którzy uważają, że tyko oni mają prawo do wędkowania.