Moje pytanie sprzed tygodnia (o ilość części refleksji przedzjazdowych) pozostało do dziś bez odpowiedzi.

W związku z tym zapytam przynajmniej (i mam nadzieję, że przynajmniej na to pytanie uzyskam odpowiedź), kiedy można spodziewać się następnej części artykułu?

Za odpowiedź z góry dziękuję.

Drogi Ryszardzie,

Dziękuje Ci za podjęcie tematu. Jest obszerny i niełatwy, stąd chciałbym zadać Ci kilka pytań do pierwszej części.

Stawiasz cezurę na przełomie lat 80/90. Czyli na okresie zmian ustrojowych w Polsce. Piszesz o inflacji, której doświadczali wonczas wszyscy. Radząc sobie z nia lepiej lub gorzej. O systemie rynkowym, do którego większość nie była przygotowana, a wielu nie umie w nim funkcjonować do dzisiaj. Bo poza ekonomicznymi warunkami uzyskaliśmy też wolność. I w niej też wielu nie umie funkcjonować. W tej wolności na co dzień. Bo wielu wydaje się, że jest jakiś „dobry ojciec” albo ktoś „obdarzony zaufaniem”, któremu wystarczy uświadomić potrzeby, a on „zapewni”, zdejmując odpowiedzialność i obowiązki z domagających się. Przypomina to mocno relacje rodzic-dziecko, a nie o dziecinadę nam przecież chodzi, ale o samodzielność, samorządność i współpracę.

Warto też pamiętać, że po tym 1989 roku społeczeństwo zarabiające przeciętnie równowartość 20 dolarów zaczęło nagle, niemal z dnia na dzień zarabiać 10-20 razy więcej. I sprzęt wartości 100 dolarów stał się z nieosiagalnych szczytów czymś między tanim a średnim. Podobnie mobilnośc wędkarzy wzrosła niepomiernie, samochody spowszedniały, dostępność noclegów, sprzętu pływającego wzrosły niepomiernie, a możliwości wydatkowania środków na uprawianie hobby zwiekszyły się wielkokrotnie. Oczywiście nakłady na zagospdoarowanie i ochronę wód w oczach wędkarzy zawsze były "zbyt wygórowane".

Czy tylko na „działaczach” spoczywa zobowiązanie i odpowiedzialność za funkcjonowanie stowarzyszenia?

Już widzę oczyma wyobraźni tych opisanych przez Ciebie „działaczy” jak hasają nad stawami i gliniankami z wiadrami pełnymi karpi i niecnie wpuszczają je do wód „na złość” wędkarzom i na szkodę wodom.

Czy wiesz jak wygląda wędkarstwo i jego zorganizowanie oraz łowiska w krajach o podobnym do naszego stopniu zurbanizowania środowiska, o podobnym zagęszczeniu ludności?

Czy uważasz, że przed 1989 rokiem wszystko było świetnie i wspaniale, ze to w okresie odzyskiwania wolności leży przyczyna wszelkiego zła?

Czy to, że czasy się zmieniły ma oznaczać, że trzeba je przywrócić, bo nie umiemy sobie w nich poradzić, czy raczej wykorzystując ludzkie umiejętności powinniśmy sprostać wymogom czasów i wykazywać inicjatywę w uzyskiwaniu najlepszych efektów w istniejących warunkach?

Czy centralne sterowanie jest lepsze od roztropności tworzenia w samorządnym stowarzyszeniu?

Czy jest przejawem dobrego korzystania z wolności brak aktywnego udziału członków stowarzyszenia w wyborach? A tych od 1989 roku było już kilka w PZW.

Czy członkowie korzystają aktywnie i twórczo z rzeczywistego, biernego i czynnego prawa wyborczego?

Warto pamiętać, że wcześniej rzeczywiście „działacze”, zwłaszcza wyższej rangi, byli powoływani poza PZW i o wolnym wyborze nie było mowy.. Natomiast od 15 lat (4 kadencje) już jest i dalsze dzielenie członków PZW na „działaczy” i pozostałych jest nieporozumieniem. Świadczy tylko o niezdolności do podejmowania wyzwań przez członków. Odnoszę wrażenie, że tylko niektórzy zrozumieli tę zmianę warunków funkcjonowania stowarzyszenia. I funkcjonowania stowarzyszenia jako stowarzyszenia, a nie organizacji, która ma „przynosić korzyści członkom”. O istocie stowarzyszania się napisałem obszerny artykuł i nie chciałbym się powtarzać.

Warto zauważyć, bo wielu może tego nie pamiętać, nie chcieć pamiętać, nie móc pamięta, a nawet nie móc wiedzieć, że okręgi w obszarach dawnych 49 województw powstały wkrótce po reformie administracyjnej w drugiej połowie lat 70-tych i wkrótce będą miały 30 lat. Warto tez przypomnieć, że okręgi te uzyskały osobowość prawną i status „Uprawnionych do rybactwa” wkrótce po wejściu w życie Ustawy rybackiej z 1985 roku. Wówczas tworzyły operaty wodno-prawne i uzyskiwały w użytkowanie wody na zasadach opisanych w Ustawie. Współpraca Okręgów z administracją wojewódzką była o tyle istotna, że na tym szczeblu podejmowano decyzje i dysponowano środkami państwowymi (wówczas nie do końca „publicznymi”) na dofinansowanie programów zagospodarowania rybackiego wód.
Ponadto, podział na samodzielne Okręgi skończył z chorą „urawniłowką”, polegającą na wpłacaniu jednej składki ogólnopolskiej, która trafiała do ZG, a następnie była redystrybuowana do Okręgów, uprawniając wędkarza do eksploatowania zasobów na terenie całej Polski. W ten sposób okręgi (i wody) dostały więcej środków na zagospodarowanie, a te środki pozostawały tam gdzie miły być wydatkowane.

Teraz, w „Petycji” zaproponowano dalej idące powiązanie przychodów na zagospodarowanie zarówno z gospodarowaniem łowiskami jak i z wielkością presji wędkarskiej.

Czy naprawdę dobrze przemyślałeś to, co napisałeś o podziale środków między Okręgi i ZG? I o zakresie zadań?

W sprawach organizacyjnych, finansowanych ze składki członkowskiej zadania ZG nie uległy zmianie po żadnej z reform. W związku z tym część składki członkowskiej przeznaczanej na poszczególne szczeble stowarzyszenia nie została zmieniona.

Kolejny raz chciałbym zauważyć, że „działacze centralni”, z których składa się ZG ZPW są to Delegaci z Okręgów, wybierani na Zjedzie. Często prezesi okręgów czy znaczący reprezentanci wybrani w wolnych wyborach, w których „nieobecni nie mają racji”.

Natomiast składka na zagospodarowanie i ochronę wód W CAŁOŚCI pozostaje w Okręgach, do których jest wnoszona. Bo tam prowadzona jest gospodarka rybacka w obwodach rybackich.

Wracając do kwestii reprezentowania i „obdarzania mandatem zaufania”.

Kto „obdarza mandatem zaufania” i kogo ma reprezentować „działacz”, czyli członek PZW wybrany w wyborach, jeżeli nie członków, którzy go wybierają? Jacy członkowie takie stowarzyszenie. I takie jego władze. Zmiana "działaczy", osobowa i jakościowa może nastąpic wyłacznie wtedy kiedy zmieni się grupa wybieranych i wybierających, przez selekcję i edukację. To członkowie mogą oprzekształcić to stowarzyszenie z socjalnej "organizacji społecznej" dostarczającej taniej rozrywki i mięsa w aktywne, silne stowarzyszenie hobbystów.

Jakoś tak twierdzenie, że „działacz” miałby funkcjonować niezależnie od całości stowarzyszenia, „wiedzieć lepiej”, nawiązuje do niedobrych doświadczeń czasów sprzed oznaczonej przez Ciebie cezury.

Byłbym wdzięczny za Twoje komentarze do tych uwag i do tych pytań, bądź w dyskusji bądź w kolejnych częściach artykułu.

Pozdrawiam serdecznie

Jurek Kowalski

nie jest działaczem tylko popaprańcem. Nie po to obdarzono go mandatem zaufania, aby był marionetką gumofilcy z legitymacją członkowską PZW.

Owo twierdzenie (rozciągnąwszy temat o petycję) stawia pod znakiem zapytania podpisy pod nią.

Zgodzę się z twoją wizją z zastrzeżeniem, że mówiąc w skrócie: za brak ryb odpowiedzialni są wędkarze i kłusownicy, a za umożliwienie wędkarzom i rybakom wyrybiania wód odpowiada ich gospodarz. Odpowiada przez niepodjęcie działań zapobiegających takiemu stanowi wód, za brak wcześniejszych zmian w RAPR, za nieskuteczne działania ochronne. Czyli Andrzej ma więcej racji co do przyczyn bezrybia, albo gradacji tych przyczyn. Powódź i decentralizacja gospodarzy rzek to moim zdaniem margines w porównaniu z tym, że ryby po prostu są wyżarte, wyłowione, wody wyczesane sieciami do spodu. Czekam na część drugą, czyli na proponowane realne w naszych warunkach sposoby działania stowarzyszenia/firmy/poszczególnych osób i grup osób, które mogą w krótkim czasie dać dobry skutek.

Tak zapytam, żeby wiedzieć, kiedy się podłączyć do dyskusji.

Rzeczywiście subiektywna i niepełna. Jeżeli dobrze Cię zrozumiałem, to główną przyczyną obecnych problemów były zmiany systemowe, nieuczciwi skarbnicy, nieudolni gospodarze ośrodków zarybieniowych, decentralizacja i powódź. Przepraszam za zbytnie strywializowanie, ale to się nie bardzo trzyma razem tzw, całości.
Przekształcenia, inflacja itp, dotyczyły i całej gospodarki i w jakimś stopniu każdego z nas. Siła wyższa, konieczność dziejowa, w sumie dobrze, że tak się stało, że peerel już się skończył i po okresie nienormalności mamy to już za sobą. Od dobrych lat kilkunastu (!) pieniądz jest stabilny a PZW funkcjonuje, utrzymuje pracowników, wypłaca im pobory, utrzymuje ośrodki zarybieniowe, które produkują materiał zarybieniowy (nie tylko karpia), prowadzi zarybienia itd. W większości okręgów to działa. W większości jest normalnie.
Cwaniacy, oszuści, złodzieje czy nieudolni pracownicy - nie generalizujmy. To patologia. Tam, gdzie się coś takiego zdarzyło, wkroczyła prokuratura i sąd. To margines i nie można rozciągać takich przypadków na cały związek. Inaczej nic by już nie zostało. Nie można taką wizją obrażać tysięcy uczciwych ludzi.
Decentralizacja i usamodzielnienie się okręgów akurat jest pozytywna, każdy okręg gospodaruje na swoich wodach i dostosowuje się do ich specyfiki. Owszem, narzekają wygodniccy, że jak jadą za rybą w gości, to muszą dodatkowao płacić, ale to jest akurat jak najbardziej właściwe, płacą tam, gdzie łowią. Zresztą dawno się do tego przyzwyczaili.
Na powódź, suszę czy inne warunki pogodowe nie zwalajmy winy, bo to niepoważne. Trochę to brzmi - przepraszam za porównanie - jak peereelowskie narzekania na zimę, wiosnę, lato i jesień. Przyroda zawsze może nas czymś zaskoczyć, to jest normalne i z tym trzeba się liczyć. Zresztą rybom akurat powódź wychodzi na dobre, mimo że jakieś zginą.

Ryśku, nie wiem do czego zmierzasz, ale Twój opis uważam za nie trafiony. Ja np. główną przyczynę obecnych problemów widzę w przyjętym jakiś czas temu modelu bardzo powszechnego wędkowania, w zaniżaniu wymagań wobec członków, w populiźmie, w schlebianiu masom. W nastawieniu się na gust tego przysłowiowego gumofilca. To spowodowało zanik etyki, upowszechniło mięsiarstwo, a dalej wraz z udoskonaleniem sprzętu i technik łowienia doprowadziłp do wytrzebienia naszych wód. Ot i cała przyczyna. Zbyt wielu wędkarzy nie traktuje PZW jako związku, a innych jako kolegów. Opłacając kartę spełniają minimalny wymóg, by mogli łowić. Narzekają, że płacą drogo, że muszą płacić w terminie (też mi termin od stycznia do maja), że muszą płacić wpisowe (w cenie flaszki). Wielu nawet nie zdaje żadnych egzaminów, wielu nie zna regulaminu, nie mówiąc o Statucie, nie kupi go, choć to symboliczna złotówka. A wędkowanie przez takich jest traktowane jako uzupełnianie spiżarni, jako legalny (bo przecież zapłacili i musi im się to zwrócić) pozysk "darów natury" lub jako jakiś idiotyczny wyścig, kto więcej z wody wydrze. Nie ma miejsca ani na jakąś kulturę nad wodą, ani na koleżeństwo. Ten drugi to konkurent, albo frajer. I w tym, że z takich właśnie ludzi składa się w sporej części PZW leży przyczyna zła, a nie w suszy, powodzi, czy zmianach ustrojowych.

Zresztą, nie chodzi o opis i o krytykę tylko o propozycję zmian na lepsze. Masz taką? Przedstaw. Zaproponuj. Opisz model organizacji ogólnopolskiej, która by zorganizowała wędkarstwo. Zadbała o wody, zapewniła im opiekę, a wędkarzom dogodne warunki do satysfakcjonującego wękowania. Bardzo jestem ciekaw.
Pozdrawiam serdecznie
Andrzej