Lewe menu

Filtry

Humor»

Ocena: 0 Ilość ocen: 0

Popłoch

W łóżku leży para. Nagle rozlega się odgłos otwieranych drzwi do domu:
- O Boże! - krzyczy kobieta - mój mąż.
On wyskakuje z łóżka, chwyta w pośpiechu ubranie i chowa się za kotarę. Po chwili wychodzi jednak z ukrycia i ze zdumieniem rzuca:
- Zaraz, chwileczkę! Przecież to ja jestem twoim mężem!

Popłoch
  • Currently 0 out of 5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Ocena: 0/5 (0 votes cast)

Thank you for rating!

You have already rated this page, you can only rate it once!

Your rating has been changed, thanks for rating!

Hyde Park»

Fotograf

Maksyma fotografującego niedźwiedzie: "Nie musisz być szybszy od niedźwiedzia, wystarczy, ze będziesz szybszy od swojego asystenta".

Fotograf
  • Currently 3,5 out of 5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Ocena: 3,3/5 (9 votes cast)

Thank you for rating!

You have already rated this page, you can only rate it once!

Your rating has been changed, thanks for rating!

Szukaj

Reklama

Rybie Oko/Artykuły/Środowisko/Ptaki wodne część I 

Świat wodny – jak niewiele o nim wiemy…część IV

Rating: 5,67 Rating count: 3Rating: 5,67 Rating count: 3Rating: 5,67 Rating count: 3Rating: 5,67 Rating count: 3Rating: 5,67 Rating count: 3Rating: 5,67 Rating count: 3  hit
Rating: 5,67 
Rating count: 3 
 View count: 29328 
Comments count: 4 
ID: 12419 
Node: 9493 

Człowiek nie jest Panem Natury, jest jedynie drobną jej cząstką.Tak niewiele wiemy przecież o otaczającym nas świecie. Czy w pogoni za medalowymi okazami ryb zastanowiliście się, jaka skromna jest nasza wiedza o faunie i florze naszych wód, o ptakach, czy owadach zamieszkujących to środowisko…Poznając je bliżej, poszerzamy swoją wiedzę o wodnym świecie, poznajemy jego piękno. A przecież o to, między innymi w wędkarstwie chodzi…

Ptaki wodne część I

Najpiękniejszą ozdobą naszego krajobrazu są chyba ptaki. Wiemy jak wyglądają, wiele gatunków potrafimy rozpoznać i nazwać. Patrząc jednak na nie, jak na stały element przyrody, często nie dostrzegamy piękna ich kształtów, rozmaitości barw i niebywałej gracji ruchów. Często nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak ważną rolę odgrywają one w środowisku naturalnym, w naszym życiu. Świat bez tych bajecznie kolorowych i rozśpiewanych stworzeń byłby bardzo ubogi i smutny. Ptasich mieszkańców środowiska wodnego w wielkim uproszczeniu podzielić można na trzy grupy:

- gatunki typowo wodne tj. ptaki pływające i gniazdujące na wodzie (zaliczymy do nich kaczki, łyski, perkozy),
- ptaki gnieżdżące się w tym środowisku, ale takie, które nie pływają (np. Bąk, Trzciniak,
czapla purpurowa),
- trzecią grupą będą gatunki gnieżdżące się poza terenem wodnym, przylatujące tu na żerowisko. Zaliczymy do nich między innymi rybołowy, bielika, kormorana czarnego i czaplę siwą.

Przyjmuje się, że w środowisku wodnym występuje około 60 gatunków ptaków. To świadczy o bogactwie tej gromady. Tak zasobne środowisko, jakim jest woda bez trudu potrafi zaspokoić apetyty swoich skrzydlatych mieszkańców i gości. Gęstwiny zarośli wodnych stworzone z sitowia, trzciny i pałki tworzą swoiste lasy stanowiące doskonałą kryjówkę dla wielu różnych gatunków. Nie miałoby sensu opisywanie wszystkich występujących w środowisku wodnym. Od tego są doskonale opracowane atlasy przyrodnicze, dostępne również na stronach internetowych. Ja pokuszę się o przybliżenie ptaków, które mnie osobiście są najbliższe – i tych rzadkich gatunków i tych bardzo pospolitych, które często napotykamy w czasie wędkarskich wypraw. Jestem przekonany, że tą podstawową wiedzę przyrodniczą powinien posiadać każdy z nas, każdy człowiek obcujący ze światem wodnym.

Żuraw zwyczajny (łac. Grus grus) z rodziny Żurawiowate-Gruidae.

Na terenie Polski tego rzadkiego, ale wspaniałego ptaka napotkać możemy w rejonie Mazur, na Pomorzu i Wielkopolsce. Mnie osobiście kilkakrotnie dopisało to szczęście.
Miałem możliwość zaobserwować go w rejonie Rezerwatu Jeziora Drużno koło Elbląga, tej przepięknej ostoi ptactwa wodnego. Gatunek ten bytuje na rozległych bagnach i nad jeziorami. Jak na ptaka, jest stosunkowo wysoki. Wyprostowany samiec tego gatunku trzyma głowę na wysokości 120 cm, osiąga wagę 5-6 kg. W okresie lęgowym samica składa 1-3 jaj o charakterystycznym oliwkowozielonym lub oliwkowoszarym z brązowymi i rdzawymi plamami kolorze. Żuraw od bociana różni się wyraźnie popielatym ubarwieniem, od czapli pióropuszem zwisającym na kształt ogona. Jego donośny i melodyjny głos (żurawi klangor) najczęściej można usłyszeć jesienią obserwując klucze przelatujących ptaków. Jadłospis ma bardzo urozmaicony. Jego pożywieniem są zarówno rośliny jak i drobne zwierzęta. Do żurawich przysmaków należą pasikoniki, chrząszcze, nie pogardzi jaszczurką, ani drobnymi gryzoniami. Swoje gniazdo ściele w skrytym i niedostępnym miejscu, najczęściej na bagnach i mokradłach. Okres wysiadywania jaj wynosi około 30 dni. Jest ptakiem wędrownym. Na nasze tereny z południa kontynentu przylatuje na przełomie marca i kwietnia, odlatuje jesienią.

Ten piękny i dumny ptak ma na terenie kraju wiele regionalnych nazw. Zwą go między innymi trulakiem, żórem.

Uwaga – jest gatunkiem objętym całkowitą ochroną.

Mocą Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 26 września 2001r w sprawie określenia listy gatunków zwierząt rodzimych dziko występujących objętych ochroną – został objęty całkowitą ochroną gatunkowa.

Łabędź niemy (łac. Cygnus olor) z rodziny Kaczkowate-Anatidae.

Cechą charakterystyczną budowy wszystkich łabędzi jest mała głowa i bardzo długa szyja osadzona na mocnym, szerokim, lekko spłaszczonym korpusie. Ponieważ, ptaki te nie nurkują, matka natura tą długą szyją dopomogła im wydobywać z dna płytkich akwenów wodnych, porastające tam kłącza roślin i drobne zwierzęta. Jest typowym ptakiem pływającym. Namiastką doskonałych wioseł są krótkie nogi i błona pomiędzy palcami. Cechą odróżniającą go od innych gatunków (łabędzia krzykliwego i czarnodziobego) jest pomarańczowoczerwony dziób. Na czole u jego nasady znajduje się czarny guz, którego inne łabędzie nie mają. Młode osobniki są szarobrązowe, ich dzioby mają kolor ołowianoszary.
Majestatycznie płynący ptak wiosłuje na przemian raz prawą, raz lewą nogą. Spośród trzech wymienionych gatunków łabędź niemy jest spotykany najczęściej. Napotkać go można zarówno nad wielkimi jeziorami, jak i niewielkimi stawami, czy wolno płynącymi rzekami.
Warunkiem jego bytowania jest duża ilość roślinności wodnej oraz szerokiego pasa trzcin i sitowia. Żywi się zarówno pokarmem roślinnym, jak i zwierzęcym. Zjada larwy owadów, pijawki, małże, ślimaki, a także pędy podwodnych roślin. Większość dnia spędza na wodzie, sporadycznie wychodząc na ląd. Posiada ciekawą umiejętność. Przy silnym wietrze podnosi swoje skrzydła i rozpościerając je na kształt żagla, pozwala swobodnie spływać po powierzchni wody. Jest dużym i ciężkim ptakiem (jego waga dochodzi do 20 kg). Zanim uniesie się w powietrze przez kilkadziesiąt metrów „biegnie” po powierzchni wody energicznie bijąc w nią nogami. Swoje gniazdo zakłada wiosną w trudno dostępnych miejscach w gęstej trzcinie. Na przełomie kwietnia i maja samica składa 5-7 szarozielonych z delikatną białą powłoką na powierzchni jaj, z których po około 35 dniach wykluwają się pisklęta. W razie niebezpieczeństwa rodzice potrafią zaciekle bronić swego gniazda i biada śmiałkowi, który spróbuje mu zagrozić. Potrafią zaatakować i dotkliwie pokaleczyć o wiele większe od siebie zwierzę, potrafią również, gdy poczują się zagrożone, zaatakować człowieka. Po wykluciu się piskląt, rodzice bardzo wcześnie wyprowadzają je na wodę.
Łabędź niemy jest gatunkiem wędrownym. Do naszego kraju przylatuje na przełomie lutego i marca, odlatuje pod koniec października. Niektóre osobniki zimują w naszym kraju.

W poszczególnych rejonach kraju posiada on nazwy regionalne. Zwany jest łabądź, łabęć głuchy,kiełp, łabędź swojski.

Kormoran czarny(łac. Phalacrocorax Carbo) z rodziny Kormoranowate-Phalacrocoracidae.

Ten silny i okazały ptak o bardzo ciemnym, niemal czarnym ubarwieniu żyje w dużych koloniach liczących od kilkuset do kilku tysięcy gniazd. Jest gatunkiem bardzo ruchliwym i w sprzyjających warunkach ekologicznych potrafi swoją kolonię założyć w całkiem niespodziewanym miejscu i równie szybko ją zlikwidować, jeżeli warunki bytowe staną się nieodpowiednie. Jest ptakiem niewiele mniejszym od gęsi. Upierzenie ciemnobrązowe lub czarne, z granatowym połyskiem na szyi i spodzie ciała, a brązowym i zielonkawym na grzbiecie i skrzydłach. Wczesną wiosną po bokach szyi pojawiają mu się drobne, białe piórka. Ma charakterystycznie zakrzywiony dziób, tęczówka oka zielona.
Kormoran łączy w sobie wiele umiejętności. Jest doskonałym pływakiem, wspaniale nurkuje, świetnie lata i łazi po drzewach. Długość jego ciała wynosi około 90 cm, ciężar do 2,5 kg.
Ptak ten odżywia się wyłącznie rybami. Nurkując zanurza się na głębokość nawet 15-20m.
Do budowy gniazd przystępuje na początku marca, zakładając je na wysokich drzewach – sosnach, bukach, czy dębach. Buduje je z gałęzi okolicznych drzew ogołacając je doszczętnie
z elementów zielonych, wnętrze wyścieła wydobytymi z wody szczątkami sitowia i tataraku. W połowie kwietnia samica składa 3-4 bladozielonkawe, pokryte biała powłoką wapienną jaja, z których po około 24 dniach wylęgają się gołe i ślepe pisklęta. W początkowej fazie życia rodzice karmią je „z gardła”, po około dwóch miesiącach młode zaczynają samodzielnie fruwać i wraz z rodzicami opuszczają kolonie lęgową.
Kormoran czarny jest gatunkiem wędrownym. Przylot na miejsca lęgowe następuje po roztopach w końcu lutego lub na początku marca. Odlot w lipcu – jednakże osobniki rozlatujące się początkowo w różnych kierunkach, opuszczają nasz kraj na przełomie września i października. W okolicy gdzie mieszkam są dwie kolonie tych ciekawych ptaków wodnych. Jedna licząca kilka tysięcy gniazd znajduje się w Kątach Rybackich nad Zalewem Wiślanym, druga znacznie mniejsza w rejonie Rezerwatu Jeziora Drużno koło Elbląga.
Obserwując niebo, można duże klucze tych ptaków zauważyć nad wybrzeżem Bałtyku w rejonie Mierzei Wiślanej podążające w kierunku ujścia Wisły, gdzie mają żerowiska.
Ciekawy widok przedstawia rejon gniazdowania tych ptaków. Jest to całkowicie pozbawiona zieleni pustynia – powypalana ich żrącymi odchodami. Krajobraz jak z filmu Science Fiction.

Ptak ten posiada również swoje nazwy regionalne – kruk morski, baba kormoran, kormoran czubaty, pelikan kormoran.
Uwaga - objęty ochroną gatunkową.
Jako gatunek, mocą Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 26 września 2001r w sprawie określenia listy gatunków zwierząt rodzimych dziko występujących objętych ochroną – został objęty częściową ochroną prawną.
Wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt

Czapla siwa (łac. Ardea Cinerea) z rodziny Czaplowate-Ardeidae.

Jest ptakiem niewiele mniejszym od bociana. Ma białą szyję z czarnymi kreskami, wierzch popielaty, skrzydła i czub na głowie czarne. W czasie lotu przybiera ciekawą pozycję: szyja skurczona, skrzydła w przeciwieństwie do bociana pałąkowato wygięte. Najczęściej spostrzec możemy ją w locie, widoczną na tle nieba. Jest bardzo popularnym ptakiem środowiska wodnego. Napotkać go możemy nad wodami pojedynczo lub w niewielkich stadach. Gnieździ się w dobrze ukrytych i zabezpieczonych miejscach w pobliżu jezior, rzek i stawów w bezpiecznych koloniach. Długość jego ciała dochodzi do 90 cm, ciężar do 2 kg. W ciągu dnia ptak ten długimi godzinami czatuje na ryby stojąc na płyciznach wodnych pod osłoną trzcin i krzewów. Jego pożywienie oprócz ryb stanowią gady, płazy, drobne gryzonie, nie gardzi też owadami, ślimakami i małżami. Ryby i inne drobne zwierzęta chwyta błyskawicznym ruchem dzioba. Jest ptakiem bardzo ostrożnym i trudno do niego zbliżyć się niepostrzeżenie. Przy swojej wadze około 2 kg potrafi dziennie zjeść do 40 dkg ryb i z tego powodu, podobnie jak kormoran czarny nie cieszy się sympatią rybaków i właścicieli zbiorników wodnych. Czaple gnieżdżą się na wysokich drzewach, czasami odległych nawet o kilkanaście kilometrów od akwenów wodnych, na których żerują. Żyją w licznych koloniach, gdzie na każdym drzewie czerni się po kilkanaście gniazd.
W koloniach pojawiają się po ustąpieniu mrozów, kiedy powierzchnię wody pokrywa jeszcze tafla lodowa. Zazwyczaj zasiedlają swoje stare gniazda zbudowane z chrustu i gałęzi drzew. Na przełomie marca i kwietnia samica składa 3-5 bladoniebieskawozielonych jaj, z których po około 25 dniach wysiadywania wylęgają się młode. Po około siedmiu tygodniach młode są już opierzone i zaczynają samodzielnie wychodzić na gałęzie drzew. Odlot do ciepłych krajów rozpoczyna się w sierpniu i trwa do grudnia. Niektóre osobniki pozostają przez zimę w kraju i wykonują nieregularne przeloty w poszukiwaniu oparzelisk.

Czapla siwa posiada swoje nazwy regionalne – capla, kiwit, capla srokata, czapla popielata.

Rybitwa zwyczajna (łac. Sterna Hirundo) z rodziny Mewowate-Laridae.

Najczęściej napotkać ją możemy w ujściach rzek do Bałtyku, na Pomorzu i Mazurach. Jest niewielkim ptakiem (do 35cm długości) i wadze ok. 150g.Posiada jasny, żółtoczerwony dziób, przeważnie z czarnym końcem, czerwone nogi, na głowie czarną czapkę, charakterystyczny, silnie rozwidlony ogon. Jest ptakiem bardzo szybkim, o energicznych ruchach. Posiada długie, wąskie skrzydła. Potrafi wytrwale, pomimo silnych podmuchów wiatru unosić się nad falami. Na zdobycz, z wysokości kilkunastu metrów, rzuca się błyskawicznie, jak strzała, ze złożonymi skrzydłami. Wyławia najczęściej drobne ryby płynące tuż pod powierzchnią wody. Trzyma się w dużych grupach, czyniąc przy tym wiele wrzawy i zamieszania. Swoje kolonie zakłada najczęściej na mokradłach leżących w pobliżu zbiorników wodnych. Gniazda buduje na piasku lub wśród roślinności przybrzeżne. Usłane są one z materiałów pochodzenia roślinnego. Samica składa 3-4 oliwkowobrązowych lub zielonkawych w szare i ciemnobrązowe plamy jaj, z których po około 20 dniach wylęgają się pisklęta. Jest ptakiem wędrownym. Przylot następuje na przełomie kwietnia i maja, odlot od końca lipca do września.

Jej nazwy regionalne to: jaskółka morska, wodna wrona, biała gapa, rybołówka rzeczna.

Rybitwa czarna (łac. Chlidonias Nigra) z rodziny Mewowate-Laridae.

Gatunek ten szczególnie licznie występuje na Pomorzu, Mazurach i Wielkopolsce.
Gnieździ się w licznych koloniach na zarastających akwenach, torfowiskach, rzadziej spotykana nad rzekami. Jej długość dochodzi do 25 cm, ciężar do 75g. Pożywienia szuka w promieniu kilku kilometrów, lecąc na wysokości kilku – kilkunastu metrów z dziobem pochylonym w dół bacznie obserwuje powierzchnię wody. Po zlokalizowaniu zdobyczy (kijanka, owad wodny, ślimak), skośnym lotem błyskawicznie opada w dól podejmując swoją ofiarę z powierzchni.. Rzadko siada na wodzie, często natomiast na kamieniach, pływających gałęziach, czy liściach grzybienia. Ryby poławia sporadycznie, prawie wyłącznie ukleje. Swoje gniazda buduje na pływających roślinach, zwłaszcza liściach osoki aloesowatej, z suchych lub gnijących źdźbeł, są one niczym nie osłonięte. Na przełomie maja i czerwca samica składa 2-3 oliwkowobrązowych, zielonkawych lub żółtawych, obficie nakrapianych szarymi i czrnobrązowymi plamami jaj, z których po około 15 dniach wykluwają się pisklęta. Maleństwa, jeszcze tego samego dnia ukryją się wśród roślin wokół gniazda, powrócą do niego dopiero wtedy, kiedy poczują się całkowicie bezpieczne.
Latanie rozpoczynają po upływie około trzech tygodni. Przylot tego gatunku na teren Polski następuje na przełomie kwietnia i maja, odlot od końca lipca do września.

Posiada regionalne nazwy: rybołówka krzyczek, rybołówka czarna, szczeponóg czarny.

Perkoz dwuczubny (łac.Podicebs Cristatus) z rodziny Perkozowate-Podicipedidae).

Ptaka tego napotkamy na większości jezior i większych stawów na terenie całego kraju. Jest chyba najłatwiejszym gatunkiem do prowadzenia obserwacji, ponieważ większość dnia spędza na otwartej wodzie. Jest łatwo rozpoznawalny - bez trudu można rozpoznać go po charakterystycznej, niedużej głowie, ozdobionej dwoma wyraźnymi czubami, z daleka przypominającymi sterczące uszy. Jest ptakiem stosunkowo dużym. Długość jego ciała przekracza 60 cm, rozpiętość skrzydeł 84-86 cm, waga ponad 1 kg.
Wierzch ciała perkoza jest jednolicie czarnobrązowy, przednia część szyi oraz pierś – białe, jedwabiście lśniące. Występuje w rozproszeniu i pojedyncze osobniki tego gatunku napotkać możemy w rejonie płytkich i zarastających jezior i stawów rybnych, wymaga on jednak pewnej przestrzeni otwartego lustra wody. Jego pożywienie to owady, małże, ślimaki, nie gardzi też drobnicą rybną. W razie niebezpieczeństwa ratuje się nurkowaniem. Potrafi nurkować do głębokości 4 m i przebywać pod wodą do 50 sekund.
Perkoz dwuczubny zakłada gniazdo wprost na wodzie, wśród trzcin lub innej roślinności wodnej. Na pierwszy rzut oka gniazdo przypomina zbiorowisko przypadkowo naniesionych przez falę starych trzcin, łodyg, liści roślin. Na jej powierzchni ptaki wydeptują niewielkie wgłębienie stanowiące gniazdo. W zależności od warunków atmosferycznych, okres składania jaj przebiega od maja do lipca. Samica składa wtedy 3-6 nieco wydłużonych, niebieskawobiałych jaj, z których po około 25 dniach wylęgają się pisklęta. Ciekawostką przyrodniczą jest fakt, iż pisklęta przez dłuższy okres czasu ukrywają się w „kieszeniach” pod piórami rodziców, którzy pływają, a nawet nurkują wraz z nimi.
Niepłoszony perkoz potrafi podpłynąć do człowieka na odległość kilku metrów. Osobiście
obserwowałem perkoza z odległości 50 cm od burty łodzi, przez okres kilku minut, zanim ptak oddalił się. Spłoszony potrafi błyskawicznie ukryć się pod powierzchnią wody i wypłynąć w miejscu dla nas niewidocznym.
Przylot perkoza dwuczubnego na nasze tereny odbywa się zaraz po roztopach od lutego do kwietnia, odlot od sierpnia do listopada, przy czym ptaki pochodzące z północy przebywają u nas do czasu zamarznięcia wód.

Ptak ten posiada również nazwy regionalne: rybak, nurek, perdykoza.

Przepiękny i nadal mało poznany jest świat wodnych ptaków. Człowiek, swoim bezmyślnym działaniem niejednokrotnie narusza i tak kruchą równowagę w przyrodzie.Ptaki środowiska wodnego nie stanowią dla nas ludzi ani zagrożenia, ani konkurencji i bezmyślne prześladowanie tych stworzeń nie służy żadnej racji.Do tej smutnej refleksji skłoniła mnie ostatnia tragedia w kolonii kormoranów czarnych w rezerwacie Jeziorsko. Tego, co tam się wydarzyło, nie można w żaden racjonalny sposób wytłumaczyć, ani usprawiedliwić. Bestialskie wyniszczenie całej kolonii lęgowej świadczy o całkowitej ignorancji i braku wyobraźni sprawców i inicjatorów tej zbrodni.W tej części artykułu starałem się przybliżyć kilka, z kilkudziesięciu gatunków naszych ptaków wodnych. Bez nich wędkarstwo straciłoby wiele, ze swego piękna.Wystarczy wspomnieć wschód słońca nad wodą, kiedy w głębokiej ciszy słychać pierwsze niepewne ptasie zapytania, a kiedy tarcza słoneczna wypłynie zza horyzontu, następuje eksplozja ptasich głosów. To najpiękniejsza muzyka, jaka można sobie wyobrazić.W drugiej części artykułu przybliżę jeszcze kilka gatunków ptaków, które na co dzień widzimy nad naszymi wodami. Warto troszkę wiedzy na ich temat mieć. Dla samego siebie, aby świat przyrody stał się nam bliższy.

Literatura:J. Strutyński „Polskie nazwy ptaków krajowych”L. Tomiałoić „Ptaki Polski – rozmieszczenie i liczebność”J. Sokołowski „ptaki Polski – Atlas”

Dyskusje i recenzje

Schowaj teksty   
   

Witam.Zodnie z gołdą karną przyzajemy i medal za bycie dzielnym dziennikarzem.Ptaki wodne są ciekawe .
pamietaj żeby pamiętać o błendach łortograficznyh,bo inaczej to będzie wyglądać <i> łabędź napluje na czaplę siwą.

Mam nadzieje ze wie pan ednarek o co chodzi

Początek

www.przybalka.com

Piotrze! fachowy artykul, grtuluje!

Początek

Solidny i rzetelny artykuł, mam nadzieję, że nie ostatni z tego rodzaju otaczającego nas świata wędkarskiego. Pozdrawiam.

Początek

Fachowo,obrazowo,i rzetelnie.Mysle ze kazdy powinien to przeczytac.

Początek

 
RSS 2.0
PDF
E-mail do moderatorów Wersja drukowalna - Sklep Wędkarski ŻBIK Pomoc Błędy Księga Gości


Reklamy KrokusPozycjonowanie stron WWWZdjęcia rybZdjęcia wędkarskieSznury galowe OSPWszywki i metki odzieżowe

Wielki Portal Wędkarski "Rybie Oko" ma charakter otwarty (podobnie jak Wikipedia), każdy może zgłosić chęć współpracy przy jego budowie, obsłudze, zarządzaniu i zostać Moderatorem. Również każdy, kto ma ochotę stać się współtwórcą Rybiego Oka, może wybrać sobie własną grządkę do uprawiania i wspólnie z innymi czynić ją zgodną z własną wizją. Może uczestniczyć w rozwoju konkretnego istniejącego już działu wędkarskiego (np.Filmy, Fotografie, Sprzęt, Humor, Wody, Łowiska, Linki, itp.) lub też stworzyć całkiem nowy. Jeśli lubisz wędkarstwo i pragniesz zostać współtwórcą Rybiego Oka wypełnij ten Formularz listu E-mail i napisz w nim czym chcesz się zająć, i dlaczego właśnie Ty. Aktualne gremium adminów i moderatorów zadecyduje, czy zasługujesz na taką rolę, jeśli jednak masz chęci i choć nieco wiesz o wędkarstwie zapewne masz duże szanse :).