Jarecki, przecie to brzanka pospolita anie jakiś szczupak. Rozpisałeś się o szczupaku-dzieciaku a to chwast pospolity naszych wód i potoków

Panie Ryszardzie bardzo dziękuję za tą piękną opowieść o Jarku.
Nigdy nie zapomnę tych szczupaków większych odemnie i monstrualnych węgorzy kiedy wracał z wędkarskich wypraw ( na ul. Gdańskiej - ja, jako dzieciak na wakacjach). Też wędkuję. I to właśnie dzięki Jarkowi wędkarstwo jest dla mnie takie ważne.

Pozdrawiam serdecznie
Roman

Ps. ... czy nie spotkaliśmy się (lata 70-te) w Puszczy Noteckiej na pstrągach.
Byłem z Piotrem Nowakiem - pole biwakowe nad jeziorem Łabędź.
Jarek dojechał z kolegami...

... ale w moim towarzystwie o Tych Co Odeszli mówimy tak, jakby byli nadal tylko na chwilę skoczyli do sklepu po piwo.
Ty Ryszardzie zrobiłeś cudowną rzecz. Ja czytając Twój tekst wyobrażałem sobie śp Magdziarka jak robi swoje przynęty. Choć Go nie znałem, był przy mnie, w moim warsztacie i na moich maszynach i moimi narzędziami wyklepywał listek do obrotówki (tak obrazowo to opisałeś). Czyż to nie piękne?...

Niech Mu tam będzie dobrze, po tej drugiej stronie.
Andrzej

[*][*][*]

Świetne !!! Piękny obraz wspólnego odpoczynku całej rodziny !

Gratuluję pieknego garbusa !!!

... i życzę wielu takich

Nawet od jednego z nich zapożyczyłem sposób na sandacza. Zawsze mnie uczono łowić na ciężko z otwartym kabłąkiem, jednak to co wyprawiał pewien amator, to był szczyt bezczelności.
Skubany na pierwszej swoje wyprawie nocnej na sandacza, łowił na sztywno i kosił sandała za sandałem. A my z kumplami staliśmy obok z wytrzeszczonymi gałami. Od tej pory "adoptowałem" jego metodę.

Brawo Mateusz, fajnie się czytało. Gratuluję!

Bardzo sympatyczne opowiadanko!
Czytając, przypomniałem sobie jak kiedyś, dawno, bo w latach 70, przyszedł do naszego Koła nowicjusz, a w weekend pojechał na swoje pierwsze ryby i to ze spinningiem i wielką blachą. Złowił na nią suma 18 kg.
Szczęście początkującego, frajera, czy jak tam jeszcze zwać. Znane, nie tylko w wędkarstwie, w myślistwie także. Opisane też w literaturze.
I dobrze! To bardzo potrzebne, abyśmy my – „stare wygi” nie popadali w zarozumiałość.

Z zazdrości, szczękościsku i „chodzącego gula” łatwo się można wyleczyć. Cieszmy się razem ze szczęściarzami, szczerze i bez zazdrości, tym bardziej, że ich sukces jest w jakiejś części także i naszą zasługą (zaproponowana miejscόwka, dobrana błystka, dobra rada itp). W takiej sytuacji radość jest podwόjna.

Andrzej