Bardzo ciekawa historia. Szczególnie ta opowieść o metodzie chwytania ale w to, że piżmaki wyjadły ryby z siatki to nie wierzę. Mogła to zrobić norka amerykańska (często to się zdarza) albo wydra. Piżmaki żywią się, bowiem pokarmem roślinnym i bezkręgowcami.
Pozdrawiam Seba
P.S. A ja kocham wszystkie stworzenia duże i małe, nawet te powszechnie uważane za szkodniki, bo to najczęściej ingerencja człowieka w środowisko spowodowała, że pewne gatunki uważamy za pożądane a inne za szkodniki.

Miałam wtedy 15 lat i byłam z rodzicami na "wczasach"- jeśli ktoś pamięta co to znaczy- w miejscowości Budowo koło Złocieńca, na Pojezierzu Drawskim, w dawnej "wiosce olimpijskiej" czyli na terenie ówczesnej jednostki LWP. Ponieważ o wędkarstwie nie miałam pojęcia a łapali tam wszyscy na leszczynowe patyki z kawałkiem żyłki, spławikiem z korka i byle jakim haczykiem, no to ja też chciałam spróbować. "Prawdziwy Wędkarz " z sąsiedniego pokoju zrobił mi taką wędkę i poszłam na ryby w miejsce, które wydawało mi się najlepsze:wpływ rzeki do jeziora.(Prawdziwy Wędkarz był jakieś 20 metrów dalej- na szczęście). Było tam kilka resztek pali po starym pomoście. Żeby dalej rzucić, wlazłam na taki pal, potem na następny, żeby mieć równowagę. Niestety, moje pojęcie o wędkowaniu było takie, że zgodnie z ówczesną modą miałam na nogach trepy na drewnianym spodzie. Nagle spławik zanurkował, szarpnęłam wędką z energią tajfuna, pale były śliskie.... no i resztę można sobie wyobrazić. Kąpiel była nawet w to ciepłe lato miła. Ku zdumieniu Prawdziwego Wędkarza, nie wypuściłam z rąk leszczyniaka, wylazłam na brzeg i "wywlokłam" moją płotkę z wody. Usłyszałam wówczas magiczne i prorocze słowa: no dziecko, będzie z ciebie wędkarz. I słowo..... się spełniło, że o ciele nie wspomnę, bo jestem jakieś 40 kilo starsza od tamtej pory. Masa wdzięku!!!!

Jarku - dobrze to napisałeś, przyjemnie jest przeczytać takie wspomnienia...

Bardzo dobry tekst.Mam tylko 18 lat , ale pamietam podobne zasiadki.Zazwyczaj na 1 maja wedkarze ze śląska przyjeżdrzali 2-3 dni wczesniej żeby mijsce sobie zająć.To były piękne czasy jak się widziało rzesze wędkarzy , nad brzegami było tak jasno, że można by było ksiązki czytać.Mam nadzieje że podobne chociaż czasy jeszcze nastaną i będe już teraz wśród tych wędkarzy
pozdro TIUR

Jarku, takie wspomnienia to skarb. Pięknie i ciepło napisane opowiadanie. Najlepszy hołd, jaki mogłeś złożyć koledze- wędkarzowi. Dziękuję za wzruszenie. Bo się wzruszyłam.