Ciało wydłużone, przysadziste. Pysk większy niż u innych gatunków. Na szczęce górnej szczotkowate zęby. Owalna plama gardłowa na przegrodzie międzyskrzelowcj. Na oczach szczątkowa powieka tłuszczowa. Spiczaste końce płetw piersiowych sięgają do 13 łuski najdłuższego rzędu łusek, biegnącego pośrodku, wzdłuż boków ciała. Pierwsza płetwa grzbietowa rozpoczyna się na wysokości 14 łuski, a druga nad 26 łuską. Grzbiet ubarwiony brązowozielono. Na bokach 6-7 ciemnobrązowych, długich linii. Brzuch srcbrnobiały. Z tyłu oka złocista plama, zachodząca na wieczko skrzelowe. Maksymalna długość 50 cm.

Od wybrzeży Małego Bełtu na zachód w kanale La Manche i u brzegów południowej Anglii, dalej na południe wzdłuż wybrzeża atlantyckiego, aż do ujścia rzeki Kongo. W Morzu Śródziemnym i Czarnym. Często wstępuje do wód słodkich.

© Piotr Łopaciński 

Stadna, morska ryba, chętnie zachodząca w poszukiwaniu pokarmu do słodkich wód. Trze się wczesnym latem w wodach słonawych i słodkich. Zawierająca krople tłuszczu ikra unosi się w wodzie ponad dnem. Zachowania tarłowe tej ryby są słabo poznane.

Pokarm wyszukiwany jest w dennym mule. Są nim robaki, małże. ślimaki, a także resztki roślin. Ryba rozdrabnia go za pomocą zębów gardłowych, rozciera w mięsistym żołądku i dopiero tak przygotowany trawi w swym długim jelicie.

Mięso cefali jest wysoko cenione, dlatego ryby te hodowane są w odgrodzonych zalewach i zatokach, aż do uzyskania konsumpcyjnej wielkości.