Jest to nieduża, kilkucentymetrowa ryba pochodzenia wschodnioazjatyckiego, o ciemnym brązowawym odcieniu z nieregularnym jaśniejszym deseniem.

W naturze występuje od Morza Ochockiego, aż po Morze Żółte. Jej obszarem pierwotnego występowania jest środkowy i dolny bieg Amuru z dopływami. W ostatnich latach obszar występowania trawianki znacznie się poszerzył i obecnie jest ona coraz częściej spotykana i odnotowywana w Europie Wschodniej i Środkowej. W Polsce pierwszy raz została stwierdzona w latach 1993-94 w starorzeczach Wisły pod Dęblinem i Kazimierzu Dolnym. To właśnie Wisła jest głównym szlakiem rozprzestrzeniania się trawianki w naszym kraju.

Siedliskiem trawianki są spokojne partie wód, porośnięte obficie roślinnością wodna. Przebywa w starorzeczach, jeziorach, stawach. Większość czasu spędza nieruchomo spoczywając na dnie zbiornika. Jest bardzo odporna na złe warunki środowiskowe. Wszelkie niekorzystne okresu przeczekuje zagrzebana w mule w stanie letargu. W latem w 1998 roku została złowiona w Zbiorniku Włocławskim na Wiśle. Jest niezwykle odporna na deficyty tlenowe i wahania temperatury.

Narybek trawianki odżywia się zooplanktonem. W późniejszym okresie życia ryby te żywią się larwami owadów oraz rybami. Trawianka jest drapieżnikiem. Sama może pożerać osobniki dochodzące do 2/3 długości jej ciała.

Jest gatunkiem niepożądanym w naszych wodach. Regulamin Amatorskiego Połowu Ryb PZW w pkt. 3.7. określa - "Raków pręgowanych, raków sygnałowych oraz ryb z gatunku trawianka, czebaczek amurski i sumik karłowaty po złowieniu nie należy wypuszczać ani do łowiska, w którym je złowiono, ani do innych wód."