Tomku, funkcjonuje w języku polskim takie słowo jak pragmatyzm. W większości wypadków każdy powinien się kierowac pragmatyzmem. Dawno, dawno temu, gdzy dziadzio Rycho zapisywał sie do Polskiego Związku Wędkarskiego, działającego pod światłym przewodem towarzysza Grochala, sytuacja wyglądała diametralnie inaczej. To członkowie Związku poszukiwali kandydatów na wędkarzy. Mnie zaproponowano wstąpienie do tejże organizacji i musiałem znaleźć dwie osoby wspierające, które wyrażały swoje zdanie na temat kandydata. Dzisiaj można się śmiać z zasad jakie wtedy obowiązywały ale co by się nie rzekło, ryb w wodach było tyle razy więcej ilu jest dupków w Zarządzie Głównym. Co sądzić o członkach ZetGie PeZetWu wystarczy przeczytać światłe myśli utrwalacza władzy ludowej, towarzysza Kustusza na temat no kill. Nie wykazaliśmy odpowiedniej staranności, nie zareagowaliśmy odpowiedni skutecznie i bydło rozpanoszyło się na decyzyjnych stołkach. Zasadniczym tematem jest, czy powinien być egzamin? Moja odpowiedź jest taka. Powinien ale. Jak to rozumieć. Kompletnym nieporozumieniem jest zdawanie egzaminu z wymiarów ochronnych czy okresów ochronnych. Nikt tego nie pamieta na 100%, co najwyżej wyrywkowo typu wymiar szczupaka, sandacza czy pstrąga. Po kiego grzyba znać wymiar tej czy innej ryby, gdy w sąsiednim Okregu wymiary podwyższono. Po co znać okres ochronny szczupaka gdy dwa Okręgi dalej go rozszerzono o kolejne dwa miesiące. Paranoja towarzyszy z byłego PZPR jest porażająca ale przecież muszą zaznaczyć swoją obecność jak nie rozumem to obezwłasnowalniającą głupotą. I można by się smiać z komuszego kałmuctwa tego czy innego decydenta, gdyby nie fakt, że przez pryzmat proletariacko-menelskiej głupoty postrzegane jest całe stowarzyszenie. W ostateczności to my wychodzimy na czubków bo nie potrafimy tego zawszawionego towarzycha chwycic za wszarz i potężnym kopem w dupę wywalić na zbity pysk. Zakladając a priori, że jakaś forma egzaminu powinna obowiązywać, warto zastanowic sie rzeczywiście nad formą tego egzaminu. I tu jest miejsce na pragmatyzm. Przecież obowiązkiem wędkarza jest nie tylko dbac o ryby ale o całe otoczenie związane z rybami i nie tylko z rybami. Egzamin powinien mieć formę edukacyjną a nie odfajkowania sprawy i wzięcia kilku złotówek do kieszeni. To powinna byc dosyć swobodna rozmowa kwalifikacyjna na tematy ochrony środowiska patrzane globalnie. To powinnop byc uświadomienie potencjalnego kandydata jak ma się zachowac gdy dostrzeże symptomy zagrożenia, czy to dla wody, czy dla drzewostanu. Po kiego czorta mam miec za kolegę ze stowarzyszenia za przeproszeniem ciołka, który zna wymiary ochronne a nie wie po co jest PSR, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska czy Nadleśnictwo. Po co mi ciołek znający okresy ochronne jak nie ma świadomości że okres ochronny okresem ochronnym a realistyczna ocena zasobności wody jest ważniejsza niż okres ochronny. Możesz mój sympatyczny przyjacielu, drogi Tomku, nie zgadzać się ze mną ale zmodyfikowana forma oceny przydatności kandydata powinna pozostać. Chociaż tak na zdrowy rozum, to co napisałem powyżej może zahaczać o wizjonerstwo. Póki co Kowalszczyzna i komunistyczne kałmuctwo brylujące na szczeblach decyzyjnych wie lepiej jakie wymogi musi spełnic kandydat na członka stowarzyszenia. Nie ma więc co sie dziwić, że wędkarstwo jest siermiężne i więcej przypomina śmierdzącą kufajkę czy cuchnące na odległośc gumofilce niż schludna koszulę i wyprane spodnie. A leśne dziadki spod znaku skaczacej rybki tak jak napisałeś, znają się na nowoczesnym i odpowiedzialnym wędkarstwie jak mieszkańcy archipelagu Tonga na projektowaniu linii do automatycznego montażu samochodów.
I jeszcze jedna rzecz. Pobieranie opłat egzaminacyjnych. No cóż prymitywizm i krótkowzrocznośc to cecha szczególna tego szemranego towarzystwa spod znaku sierpa i młota. Stowarzyszeniu powinno zalezeć na jak najszerszym propagowaniu idei ochrony wód i środowiska, nie poprzez pobieranie kilku złociszy, niewiele wartych w ogólnym rozrachunku ale poprzez wchłanianie do swych szeregów ludzi, którzy wyznaja pewna ideę, że na otaczająca nas nature trzeba patrzeć z olbrzymią wrażliwością i odpowiedzialnością. Ochrona natury jest bezcenna. Więcej będzie pożytku z nowego kolegi w stowarzyszeniu, który nie wywali torebki foliowej do lasu, czy nie wyrzuci butelki po piwie do wody niż z kilku drewnianych złotówek zasilających finanse koła.