Od północy, na długości prawie 17 km graniczy ono z Mierzeją Łebską z najbardziej rozległym kompleksem wydm ruchomych. Wydmy, przesuwając się w kierunku południowo-wschodnim, wsypują się bezpośrednio do jeziora, stanowiąc przyczynę zmniejszania się powierzchni lustra wody, nawet do 1m w ciągu roku.

Wzdłuż brzegu wschodniego, południowego i zachodniego rozciąga się Nizina Gardeńsko-Łebska z mokradłami i torfowiskami poprzecinanymi siecią rowów melioracyjnych. Z torfowiskami wysokimi, rozwijającymi się w sąsiedztwie brzegów jeziora, jest związane wiele prawnie chronionych gatunków roślin.

Jezioro Łebsko jest największym jeziorem przybrzeżnym na polskim wybrzeżu i zarazem trzecim co do wielkości (po jeziorach Śniardwy i Mamry) akwenem.

Ze względu na zajmowaną powierzchnię oraz położenie w strefie oddziaływania wiatrów o znacznej sile (średnia prędkość 4,1 m/s) jezioro Łebsko podlega silnemu falowaniu. Podobnie jak w przypadku jeziora Gardno w czasie silnych sztormowych wiatrów wiejących od strony Bałtyku wody morskie mieszają się z wodami jeziora Łebsko. To okresowe zjawisko cofki, czyli wlewów słonawej wody morskiej przez ujściowy odcinek rzeki Łeby wywołuje niewielkie, zmienne zasolenie wód jeziornych oraz okresowe podniesienie lustra wody. Różnica zaledwie 10 cm w położeniu poziomów lustra wody Bałtyku i Łebska znacznie nasila ten proces. Miejscami zasolenie osiąga wartość 10 promili.

Dno jeziora urozmaicone jest przez ciągnące się głębokie, równoleżnikowe rynny.

Brzeg południowy przeważnie podmokły. Część przybrzeżna wód silnie zarośnięta szuwarami. Ze względu na ochronę miejsc lęgowych ptactwa wodnego, udostępnione tylko jezioro wzdłuż wytyczonego szlaku.