Jest najmniejszym z minogów żyjących w Polsce. Okazy dorosłe osiągają długość 16 cm, larwy - 20 cm.

Jest rozprzestrzeniony w wodach zlewiska Morza Północnego i Morza Bałtyckiego, we Francji, Irlandii, w rzece Pad i w górnym biegu Wołgi. W 1970 r. stwierdzono występowanie minoga strumieniowego także w niektórych rzekach zlewiska czarnomorskiego. W Polsce jest pospolity w rzekach o dobrze natlenionej wodzie i piaszczystym dnie.

© Piotr Łopaciński 

Minog strumieniowy stanowi formę wyłącznie słodkowodną, niewędrowną. W postaci larwalnej (ślepica) żyje 4 do 5 lat. Przeobrażenie zaczyna się na jesieni i trwa do wiosny. Po przeobrażeniu się przystępuje do tarła, które zachodzi w zależności od temperatury wody między końcem kwietnia a początkiem czerwca. Tarło odbywa w wodzie płytkiej o niezbyt wartym nurcie, zwykle w miejscach ocienionych. Samica składa do 1,5 tyś. jaj. Minog strumieniowy wyciera się gromadnie w stadkach liczących po kilkadziesiąt sztuk. Po tarle ginie w ciągu 2 do 3 tygodni.

W czasie metamorfozy i po niej minog strumieniowy nie odżywia się, a jego przewód pokarmowy ulega degeneracji.

Zakaz połowu na wodach PZW - zgodnie z Regulaminem Amatorskiego Połowu Ryb.