Wygrzbiecone, owalne, bocznie silnie ścieśnione ciało o bardzo stromo opadającym, zaokrąglonym profilu głowy. Szeroki, skośnie skierowany ku górze otwór gębowy. Szczęka dolna wystająca; silne uzębienie. Oczy bramy umieszczone są na wysokości środkowej linii ciała. Łuski mocne, ktenoidalne. Pysk nie jest nimi pokryty. Wzdłuż linii bocznej 70-90 łusek. Długa płetwa grzbietowa o nieco podwyższonej przedniej krawędzi; 3-5 promieni twardych i od 30 do 33 miękkich. W płetwie odbytowej 2-5 promienie twarde i 27-28 miękkich. Blisko spokrewniony gatunek Pterycombus brama może składać płetwy grzbietową i odbytową, chowając je w biegnących wzdłuż ciała, utworzonych z wysokich łusek bruzdach. Bardzo długie płetwy piersiowe. Płetwa ogonowa głęboko, widlasto wcięta. Grzbiet szary, zielonkawobrązowy lub niebieskawy. Boki i strona brzuszna srebrzyście lśniące. Płetwy piersiowe i tęczówka oka są złociste. Płetwy grzbietowa i odbytowa z ciemną krawędzią. Po śmierci ryby jej srebrzysty połysk bardzo szybko zanika. Maksymalna długość 70 cm (ciężar 6 kg).

Całkowity zasięg występowania gatunku (także w Pacyfiku i Oceanie Indyjskim) nie jest do końca poznany. W północnym Atlantyku od Madery, Hiszpanii, Portugalii aż po Norwegię; kanał La Manche, Morze Północne; Morze Śródziemne. Na północ od Zatoki Biskajskiej rzadka; nieliczne egzemplarze spotykane są w miesiącach jesiennych i zimowych (w niektórych latach pojawia się dość licznie). Pojedyncze osobniki ciągną jesienią do brzegów południowej Norwegii i cieśniny Skagerrak. Ryba ta żyje na głębokości od 100 do 400 m.

© Piotr Łopaciński 

Samotnik, ciągnący za ławicami małych gatunków ryb oraz niektórych kałamarnic, którymi się również odżywia. Wyciera się z dala od brzegów przy temperaturze wody powyżej 20°C. Młode ryby znajdowane były w Morzu Śródziemnym i środkowym Atlantyku na głębokości poniżej 2700 m.

Małe ryby, głowonogi, krewetki.