Gatunek ten jest podobny do Barbus plebejus. Ciało słabo wygrzbiecone, brak kila przed płetwą grzbietową. Głowa spiczasta, wargi mięsiste, wysklepione. Na górnej cztery wąsiki o zmiennej długości. Łuski średniej wielkości, 47-63 wzdłuż linii bocznej. Płetwa grzbietowa mała, prosta na tylnej krawędzi, z 12 promieniami. Pierwszy promień niepiłkowany i słabo wykształcony. W płetwie piersiowej 16-18, a w spiczastej odbytowej 8 promieni. Ubarwienie grzbietu szarobrązowc do ciemnobrązowego. Boki i brzuch jaśniejsze. Na grzbiecie i nieparzystych płetwach rozrzucone ciemne plamy. Nie przekracza 40 cm długości.

Występuje w dorzeczu środkowego Dunaju, na terenie Albanii i zachodniej Grecji. Spotykana w górnej Odrze, dorzeczu Wisły oraz basenie Dniestru. Podgatunek Barbus peloponnesius rebeli występuje w rzece Czarny Drin, w jeziorach - Skutari i Ochrydzkim oraz albańskiej rzece Mari.

© Piotr Łopaciński 

Stadna, trzymająca się dna ryba, przebywająca zwykle w nurcie rzeki. Tarło od maja, do czerwca. Ikra składana w płytkich miejscac

Zwierzęta denne, takie jak robaki, larwy owadów i ślimaki. Zjada również ikrę ryb i wodne rośliny.

Barbus peloponnesius uznawana jest również w literaturze naukowej za podgatunek brzanki (Barbus meridionalis).