Zbiornik Słupca to ponad 250 hektarów lustra wody o średniej głębokości poniżej 2 metrów. Największe przegłębienie około 3 metrów występuje w starym korycie rzeczki Meszna. W latach siedemdziesiątych zbiornik był intensywnie zarybiany, zwłaszcza sandaczem, karpiem i amurem. Z gatunków macierzystych duża populacja leszcza, krąpia i płoci, karasia oraz mieszańca leszcza i płoci. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych była to bardzo interesująca woda z punktu widzenia wędkarskiego. Zwłaszcza miłośnicy połowu sandacza i leszcza mieli tu pole do popisu. Dla wędkarza znacznym utrudnieniem jest płytkość wody. Większośc pomostów to platformy znacznie oddalone od brzegu do których trzeba sie było dostac korzystając ze sprzętu pływającego, zwłaszcza w środkowej częsci zbiornika. Północna część zbiornika gdzie wpada rzeczka Meszna jest wąska i miejscami porośnięta trzciną, zwłaszcza brzeg zachodni. Środkowa i południowa to klasyczna golizna charakterystyczna dla zbiorników płytkich. Zalecane miejsca połowu z brzegu, to część północna oraz w niedalekiej odłegłości od tamy spiętrzającej z uwzględnieniem przepisów o odległościach od miejsc spiętrzenia. Po sandaczu słuch juz raczej zaginął, skłusowany przez miejscowe gangi kłusowników, toczących nieraz wojny między sobą. Są pojedyńcze okazy wyrośniętego karpia oraz amura, osiągające wage ponad 20 kilogramów. Jezioro Słupeckie to ciekawe miejsce dla wędkarzy polujących na duże leszcze. Kilka lat temu złowiono tam leszcza o wadze ponad 6,50 kg. Lechole powyżej 3 kg nie należą do rzadkości. Inną ciekawostką są krąpie. Dorastają tu do naprawdę dużych wymiarów jak na ta rybę, osiagając wagę około 1 kg. Występuje także mieszaniec płoci i leszcza. Zainteresowanym wędkarzom raczej zalecam przyjazd z własnym sprzętem pływającym aby uniezależnic sie od platform oraz bardzo wrogo nastawionych miejscowych wędkarzy. Na jeziorze panuje rozpasane kłusownictwo, z którym użytkownik jeziora kompletnie sobie nie radzi. Utrapieniem jest bliskie sąsiedztwo różnego rodzaju zabudowań mających miec charakter domków rekreacyjnych. Takiego brzydactwa i różnorodności dawno nie widziałem. Od starych kiosków "Ruchu", przez barakowozy po wymysły z piekła rodem, tzw samodiełki.
Ta woda mogłaby byc jednym z ciekawszych akwenów w tym rejonie, pod warunkiem wypowiedzenia bezwzględnej wojny miejscowym kłusowników oraz lepszej pieczy użytkownika, jakim jest Zarząd Okręgu PZW w Koninie. Moim skromnym zdaniem, jeden z najsłabszych Okręgów w Polsce. Dla ciekawskich proponuje wejść na strone internetową tego Okręgu aby zobaczyc prawdziwą mizerię, adekwatna do "osiągnięć" tego Okręgu. To kliniczny przykład potwierdzający, że bez zmian organizacyjnych w stowarzyszeniu nie ma co liczyc na normalność. Najwyższa pora na likwidację wielu jednostek organizacyjnych, będących jeszcze pokłosiem 49 województw, dla dobra stowarzyszenia a zwłaszcza jego członków.