Ssaki jak sama nazwa wskazuje, odżywiają swoje młode mlekiem, wysysanym z gruczołów mlecznych matki po urodzeniu. Jednak w przypadku ryb podobne zachowanie jest nowością.

Niektóre ryby - na przykład akwariowe gupiki czy molinezje - rodzą żywe młode, ale w ich przypadku od zapłodnienia do urodzenia upływa kilka tygodni, a młode korzystają z ograniczonych zasobów pęcherzyka żółtkowego. Natomiast "ciąża" węgorzycy trwa sześć miesięcy, zaś potomstwo jest wyjątkowo duże.

Jak wyjaśnił zespół prof. Petera Skova z uniwersytetu w Kopenhadze, w przypadku węgorzycy młode jeszcze przed urodzeniem ssą pęcherzyki jajnikowe, w których znajduje się kanał doprowadzający odżywczy płyn, zasobny w białko, kwasy tłuszczowe i glukozę. Dostarcza on także tlenu dla skrzeli młodej rybki. Do każdego pęcherzyka przysysa się jeden zarodek - może być ich od kilkudziesięciu do nawet 400. Zasada jeden zarodek - jeden pęcherzyk zapewnia równy odstęp do zasobów pokarmu dostarczanych przez matkę.

Węgorzyca wbrew pozorom ma niewiele wspólnego z węgorzem. Zamieszkuje wody północno-wschodniego Atlantyku i Bałtyk, w którym jest jedyną żyworodną rybą. Żyje w płytkich (do głębokości 40 m wodach przybrzeżnych, a także w słonawych ujściach rzek, na mulistym dnie wśród glonów i zarośli. Żywi się głównie wieloszczetami, mięczakami, skorupiakami i małymi rybami. Choć jest jadalna, na jej zielonkawe mięso nie ma zbyt wielu amatorów. PMW